Een dagje uit 1

Het is al weer een paar weken geleden dat ik op een zonnige, nou ja, regenachtige woensdag met de trein richting Hoorn ging. Vroeg op, want rond tien uur begon de weversmarkt. IK was er nog nooit geweest maar het klonk magisch....weversmarkt. Nu ben ik natuurlijk geen weefster maar 'iets met draadjes' trekt wel degelijk mijn belangstelling. Het weer werkte bepaald niet mee maar wat hád ik het naar mijn zin. De markt begon droog en al gauw sloot Majo zich bij mij aan en al pratend over steekjes en de inhoud van de kraampjes liepen we over de weversmarkt. Een kleine buit was er ook....

een paar bosjes vrolijk gekleurde draadjes mochten voor weinig mee en bij dezelfde kraam scoorde ik ook de royale klos met blauwe 'gimp'. Ook voor mevrouw TreeofNeedlework was er een mooie doos met inhoud....ik ben heel benieuwd wat ik daar ooit van terug ga zien in een workshop of cursus. Mijn blauwe gimp, eigenlijk vind ik de klos al mooi, kan ik gebruiken voor bijvoorbeeld mijn Chinese stekjes, zoals hier....

In dat geval had de gimp dan wel wit moeten zijn, maar een kniesoor die daar op let....het is in ieder geval een mooi draadje om mee te werken. Terwijl wij de kraampjes voorbijgingen viel er een drupje...en daarna nog een en het eindigde voorlopig in een miezerig regentje. Ondertussen scoorde ik nog wat kleine zaken...

een heel, heel, heel primitief weefgetouwtje uit China met een beginnetje van een prachtig geweven bandje. Het mooie bandje ernaast met de kwastjes hoorde er bij. Ik weet inmiddels dat zo'n weefgetouwtje een backstrap loom heet. Hoe het werkt zie je hier Een ander aankoopje, in inmiddels een ware stortbui was dit mooie Folded embroidery fragmentje.

. Ik bewaar het in mijn Chinese garenboekje als voorbeeldje hoe het écht moet. Ondertussen was mijn 'dagje uit op Ebay' gearriveerd met de post: een Chinees krekelkooitje, ik zag ze in de verzameling van Mieke Gorter in Rijswijk en het was love at first sight...nu heb ik mijn eigen Cricket cage en ik ben er zo blij mee...

Een Smock sampler

Een tijdje geleden kon ik deze sampler kopen in Engeland. Het is een samper met traditioneel smockwerk zoals ooit gebruikt in 'smocks', een traditionele dracht die boeren en arbeiders droegen tussen 1750 en 1900 in Engeland en Wales. Het betrof een soort overjas/overhemd die ter bescherming van de kleding werd gedragen. Somcks waren linnen hemden die, om ruimte te creëren, waren gesmockt; de stof werd plaatselijk bijeengeregen zodat er voldoende bewegingsvrijheid was om het werk te kunnen doen. De hemden waren versierd zodat het - ondanks dat het een werkhemd was - toch een fraai uiterlijk had. Hier zie je hoe de omlijstende siersteekjes er uit zien en ook hoe het smockwerk zelf is versierd. De sampler die ik nu in bezit heb, is gemaakt rond 1920, dus in de periode dat het dragen van een smock al niet meer tot de gewoonte behoorde maar eerder tot het cultureel erfgoed. De beschrijving aan de achterkant van het karton waarop de smapler is genaaid geeft aan dat de Sampler genaaid is op ecru linnen en geborduurd met coton à broder. De sampler is eerder op een veiling gekocht in 2001, de destijds betaalde prijs staat er bij. Bij de sampler hoort ook een tweetal illustraties waarop de diverse patronen staan afgebeeld. Ook verwijst men naar het boek "smocking' geschreven door Alice Armes in 1926 waaruit deze illustratie komt. In het Shire album nr 46 geschreven door Maggie Hall en genaamd 'Smocks' is meer te lezen over deze bijzondere werkkleding. Hierboven zie je een illustratie uit dit boekje waarop Thomas Pitkin uit Swanbourne zo'n smock draagt. Een dergelijke smock zag er uit zoals op deze foto te zien is. Ook het tijdschrift handwerken zonder Grenzen heeft destijds aandacht besteed aan de smock. In een artikel uit HZG 158 van april/mei 2010 wordt het verhaal over de smock verteld door Sylvia Robertson. De vertaling is van Margreet Beemsterboer.

Kaatje kan weer rustig slapen

Kaatje kan weer rustig slapen, haar merklap is klaar. Voor de foto heb ik de randen even naar achter geslagen, het zoompje rondom moet ik nog maken. Mijn Kaatje is bijna vierkant en meet straks met zoom ongeveer 21x22 cm. De oude Kaatje is wat groter: 23.5x29.5 Hoe dat komt leg ik in een ander logje uit. Voor nu is het mijn tas inpakken en de wekker zetten. Morgenochtend vroeg vertrek ik naar Amsterdam om mijn baby Jane weg te brengen naar het adres waar ze tot "Nantes" zal verbijven. Van de nood - het wegbrengen van de quilt- maak ik een vreugd want zoonlief hoeft niet te werken morgen en wij gaan dus samen een dagje in 'zijn stad' genieten. tot later!

een nuttig dagje

Wat zit ze toch te doen daar, we zien haar zo weinig. Ik kan me voorstellen dat jullie me een beetje stilletjes vinden op het moment. Er wordt hard gewerkt. Niet alleen aan mijn DMC kleurtjes en mijn oud goed quilt, of aan mijn nieuwe projectje wat ik er nog snel tussendoor wilde doen en waarover ik later deze week - of de volgende - iets meer kan vertellen en kan laten zien, maar vooral aan mijn Huswif in wording. Het is zó leuk om te doen en zo inspirerend om de vorderingen van de mede-'huswiffers' bij de Yahoo-groep te volgen en zoals je ziet wordt het niet alleen een nuttig exemplaar maar ook een fraai. Ik naaide een gekocht monogram op en maakte er zelf nog een paar bij. Mijn garen kreeg een handig plekje. en het oude fragmentje in sneewerk wat ik ooit van Betty kreeg, siert het zakje waar de garens in passen. Wat een haast, denken jullie misschien maar dat heeft een reden: Op 13 maart ga ik naar Velp, ik heb me aangemeld voor het nuttige dagje wat bij Inx-tenzo gehouden wordt. Nu heb ik toevallig wat 'voorkennis' en het is me ingefluisterd dat het een geweldig dagje gaat worden. Iedereen die meedoet aan het Huswif project kan zich aanmelden. Voor mij is het een heel eind met openbaar vervoer, maar dit dagje laat ik echt niet aan me voorbij gaan. Ik werk daarom nog even door aan dit en dit

een nieuw handwerkonderwerpje

Hadden we nog niet genoeg Projecten op ons bordje geladen in het nieuwe jaar? Natuurlijk wel, maar er kwam natuurlijk weer iets zo heel, heel leuks voorbij dat ik het niet kon laten. Het was een workshop, tamelijk hier 'in de buurt', ik kende de lesgeefster van deze workshop en het onderwerp was Sweetbag en Marken. Sweete bags werden in de Engelse Elisabethan periode gebruikt als tasje of zakje voor eigen gebruik of als cadeauzakje voor bijvoorbeeld munten. Er in bewaard werden snoepjes, lekkere geurtjes e.d. In de 16e eeuw werden deze tasjes al gemaakt en ze waren vaak rijkelijk versierd met kwastjes en gouddraad. Deze modernere variant van de Sweete bag heeft borduurwerk zoals gevonden is op feestelijke kleding gebruikt op Marken. De bekroning van het vele borduurwerk worden straks de kralen akertjes die het tasje zullen sieren.

De les werd gegeven door Sary Maas en zij schrijft het volgende over dit Marker tasje: "Bij Feest op Marken zijn er veel kledingonderdelen in rood en zwart geborduurd. Voor de Marker Sweetbag zijn vier patronen uitgewerkt naar aanleiding van antieke stukken zoals de versiering van de bruids-steekmouwtjes, de boezelplaten van een volwassen vrouw en een kind en het bruidsbeffie. De sweetbag is afgewerkt met Markertandjes en als sluiting de kennis gebruikt van de rijglijven. De kroon op het werk zijn de kralen druivenakertjes".

Erg leuk aan de lessen van Sary is dat ze de antieke stukken ook zelf in bezit heeft en meeneemt naar de lessen. Door goed te kijken naar het oude textiel begrijp je beter wat de bedoeling is. Ik ben sinds de les al een flink stukje opgeschoten met mijn Marker tasje, samen met Maria (van Hemert), die kijkt over mijn schouder mee

van top naar quilt in wording

Gisteren liet ik jullie mijn oude 'Oud Goed' project zien. Ik was er destijds even mee gestopt maar naar nu bleek was het al zover gevorderd dat ik er een batting en een achterkant aan toe kon voegen. Een hele uitzoekerij. Er bleek keus uit twee battings: een van Hobbs in katoen die veel te groot was en een van zijde. De eerste natuurlijk uitermate geschikt voor het doel, maar wel zonde om in zo'n grote batting te knippen. De zijden batting vond ik wel een beetje te luxe voor mijn oude stukjes linnen, maar daar was de maat wel weer precies passend van en had ik weinig 'verlies'. Uiteindelijk besloot ik toch voor de zijde batting te gaan. Daarna een achterkantje gezocht en gevonden. Een mooi wit op wit bedrukte stof en ook die was precies op de goede maat. Een avondje rijgwerk leverde een klein wondertje op: uit het flodderige topje was plots een lekker zacht dekentje ontstaan:

Dat kan alleen maar nog lekkerder worden als ik het ga quilten. In de doos met oude lappen vond ik nog een oefenstukje, een deel van een mouwtje. Ooit door kinderhandjes op school in elkaar gezet en door de juf niet helemaal goed bevonden:

"boord aan de verkeerde kant opgezet" schreef de juf en daaronder:"naad moet niet aan beide zijden gezoomd". Juf had wel een punt, het boordje zit ook verkeerd om genaaid en de naadjes zitten daardoor aan de buitenkant van het mouwtje. Gelukkig kreeg het meisje toch nog een 6 voor haar inspanningen. Het is overigens wel heel netjes genaaid. Met mijn vrolijke kleurtjes gaat het ook goed, ik loop nog 'op schema'.

Ik loop zelfs een heel klein beetje voor, want soms is het gewoon moeilijk om te stoppen ;)

Prie et Travaille

Een paar weken geleden kocht ik op een beurs een kleine bijzondere Souvenir de ma Jeunesse. Dit keer niet aan een rol maar als een klein maar fijn boekwerkje. Op een formaat niet groter dan 12x16 centimeter zijn er een 24-tal mooie werkstukjes verzameld.

De omslag moet ooit prachtig geweest zijn: In gouden letters is de tekst "Prie et Travaille" geborduurd, een tekst die verwijst naar de Regula Benedicti (de regel van Benedictus van Nursia) uit de zesde eeuw. De oorspronkelijke tekst was in Latijn en luidt: "Ora et Labora", een van de belangrijkste leefregels die een monnik moest volgen volgens Benedictus. Vooral de Benedictijnen en Cisterciënzers leefden volgens dit motto. Het zou mij dan ook niet verbazen als dit kleine boekje met handwerk in een klooster, hetzij in België dan wel in Frankrijk is gemaakt. Het goudwerk heeft veel van zijn oorspronkelijke glans verloren, maar hoe vakkundig en verfijnd de tekst is geborduurd is nog altijd goed waar te nemen. Binnenin het boekje zijn op breed blauw lint diverse werkstukjes vastgenaaid. Zo zien we hier een kantje wat gehaakt is aan een soort band wat eind 1800 te koop was. Het werkstukje daaronder is gemaakt met naaldkant aan een dergelijk gekocht bandje.

Een 'bladzijde' verder zien we een viertal kantjes die gehaakt zijn rond Minardise. Dat is een dun koordje waar aan weerszijden kleine lusjes aan zitten. Die lusjes worden op bepaalde plaatsen gebruikt om het haakwerk aan vast te zetten. Je krijgt er heel sierlijke gehaakte kantjes mee en de variatie mogelijkheden zijn enorm. Gelukkig heb ik zelf ook een klein stukje Minardise waarmee ik eens kan proberen hoe het werken met Minardise aanvoelt.

Daarna volgen twee fijne gehaakte kantjes

gevolgd door een zestal anderen op de volgende twee bladzijden. Daarna volgt nogmaals een bladzijde met een viertal kantjes, ditmaal heel smalle exemplaren waarvan er een gehaakt is rond zigzagband. Ook een techniek die vroeger veel gebruikt werd. Hierna is het borduurwerk aan de beurt, te beginnen met monogrammen:

Een prachtige letter L in verschillende steken, het lapje is aan drie zijden afgewerkt met verschillende schulpjesranden in festonsteek en de rand is verder versierd met Broderie Anglaise. Het volgende monogram laat eveneens de letter L zien, klein met daarbij een grote letter W. Ook hier zeer fijn werk en verschillende steeksoorten.

Een takje blauwe bloemetjes, misschien vergeet me nietjes, geborduurd met zijde op flanel, siert het volgende 'blad'.

Het volgende borduurwerkje is een oefening in tule doorstopwerk in blauw en wit, ook hier weer kleine blauwe bloemetjes. De achtergrond achter het tule is wit satijn.

Het laatste borduurwerk in dit boekje is een adembenemend mooi en fijn stukje Richelieu borduurwerk:

Tot zover het deel over het werken maar hoe zit het nu met het bidden? Dat zie je als je het boekje weer dicht doet; aan de achterkant van de omslag is een oud portret in de stoffenbekleding meegenomen. Rondom de foto is de stof uitgesneden en als een lijstje geborduurd

Het boekje sluit met een zachtgroen zijden lint

Pietje de Groot

Gisteren was de jaarvergadering van de NVKKMS in Maarn. Bij die dag hoort er ook een antiek textielmarkt en daar zag ik Pietje.

Een van de handelaren liet mij een witte doek zien, vierkant en ongeveer 75 centimeter groot. Precies op de middellijn van de doek is een stuk keperband genaaid waarop de naam Pietje de Groot in fijne en regelmatige kettingsteekjes is geborduurd. Rondom de naam is het keperband met kleine festonsteekjes op de doek bevestigd. Aan weerszijden van de naam is er nog een flink stuk keperband dat los hangt.
Zelf wist de handelaar niet wat het was en dus hield ze de doek dubbelgevouwen als een schort voor zich en vroeg zich hardop af of iemand wist wat het was.
Na enig nadenken kwam ik er achter waar de doek voor diende en ik legde hem naast me neer om hem te kopen toen mijn oog viel op twee prachtige miniatuur kledingstukjes, haakwerk en duidelijk schoolwerk uit vroeger dagen.

Zulke fijne gehaakte schoolwerkjes had ik nog niet dus ik besloot ze te kopen. Bijna vergat ik Pietje maar de behulpzame verkoopster wees me nog even op de doek die nog steeds naast me lag. Tevreden met mijn aankoopjes en met de mededeling dat ik nog even bij Trijnie van Spanning zou navragen of de doek inderdaad bedoeld was voor wat ik in gedachten had, ging ik weg. Trijnie hield die dag een lezing over het merken van kleding. Zoals velen zullen weten was het merken van kleding juist een van de belangrijkstee dingen die in het handwerkonderwijs geleerd werd. Ook mijn doek is ook gemerkt en wel met de volledige naam van Pietje. Pietje gebruikte haar doek namelijk op school om haar breiwerkje of merklap netjes en schoon in op te bergen. Kijk,zo:

Trijnie was het volledig met mij eens dat dit een doek was voor het opbergen van het handwerk op school. Zoals ik mijn handwerkjes in een theedoek opberg zo gebeurde dat vroeger ook op de scholen. Het 'touwtje' er om zorgt ervoor dat de doek niet openvalt.

Over meekrap en kabinetten

Dat was een leuk logje gisteren over de mee.bael, dat merkte ik wel aan de reacties voor en achter de schermen. Zelf heb ik er ook veel van geleerd door op zoek te gaan naar de feitjes achter deze gevelsteen.

Ik schreef het al, het eigenlijke doel van het tochtje was een rondje langs de vlooienmarkt en..een bezoekje aan de winkel van Sanny  waar de quilt waar ik van haar al zoveel over gehoord had en waar ze me al eerder delen van liet zien op haar laptop nu eindelijk  in volle glorie zou hangen.

Ik werd niet teleurgesteld: het is een beauty!  Op  Sanny's weblog  hadden we al een voorproefje gekregen maar als je er eenmaal voor staat is zo'n quilt natuurlijk pas echt indrukwekkend. 

Op zaterdag in een drukke winkel is het wat moeilijk om voldoende afstand te kunnen nemen om de gehele quilt in één foto te  vangen maar een klik op het linkje hierboven brengt je naar Sanny's blog en daar staat hij wel in zijn geheel op.

Ik houd het dus maar bij de details. De quilt is samengesteld uit oude en nieuwe fragmenten textiel. Antieke en soms zelfs zeer antieke lapjes afgewisseld met nieuwere exemplaren die allemaal voor Sanny een eigen herinnering hebben.  Een lapje wat zoonlief op prille leeftijd borduurde, maar ook fragmenten van door Sanny zelf ontwikkeld textiel wat nu nog steeds bij haar in de winkel te koop is. 

Jammer genoeg waren er op zaterdag ook klanten in de winkel en die willen natuurlijk  allemaal graag geholpen worden;  een volledige 'rondleiding'  langs alle lapjes van de quilt moeten we dus maar eens op een andere dag plannen.

  Een willekeurig fraai plekje op één van de 'kastplanken'  wat een prachtige ideetjes doe je hier op als je zelf ook graag zo'n quilt wilt maken van oude fragmentjes textiel.

 

Zelfs de dookrollen hebben een plekje gekregen in Sanny's indrukwekkende kabinet. In de etalage van de winkel staat het prachtige miniatuur-kabinet wat model gestaan heeft voor deze stoffen versie. Ook die is gevuld met kleine, o zo fraaie lapjes.

Wie deze maand tijd heeft om naar Delft te gaan raad ik een bezoekje aan Sanny's winkel van harte aan, het is zeer de moeite waard.

Vlijt Gedijt

Een tijdje geleden kreeg ik een e-mail van een mevrouw hier in de buurt. Ze was aan het opruimen en had een aantal handwerkboekjes van haar moeder. Was dat wat voor mij?

We maakten een afspraak en ik ging bij haar langs. Tot mijn grote verrassing waren er niet alleen een aantal oude handwerkboekjes aan mijn collectie toe te voegen maar ook een paar lapjes en wat handwerkgereedschap.

Eenmaal thuis bekeek ik "de buit" wat beter en zag een prachtig gemaakt schoollapje in open naaiwerk en een oefenlapje in smockwerk.

Op het lapje zie je een oud naaldenkokertje en een aantal gereedschapjes in been. Ook die hoorden erbij.
Het lapje is gemerkt KK.

hier zie je KK ondersteboven:) ook de open randjes zijn erg mooi uitgevoerd

Ook met het lapje in smockwerk was ik erg blij, ik had nog geen gesmockt werkstukje in 'de collectie'.

Dit alles was nog voor mijn vakantie in Parijs. Toen ik eenmaal thuis was, kreeg ik nogmaals een mailtje van de gulle gever: er waren nog wat oude tijdschriften gevonden.

Opnieuw ging ik op pad. Bij het begroeten kwam ik nog even terug op de beide lapjes. Ik vertelde de geefster dat haar moeder zulk mooi werk had gemaakt op school. Ze knikte instemmend en liet me een stapeltje tijdschriften en ander papier zien.
Het bleek dat zowel het diploma van de lagere school als dat van de naaischool waar mogelijk de beide lapjes gemaakt zijn ook daarbij waren.
Het bleek dat ik niet de enige was die vond dat Krijntje (want zo heette de maakster van de lapjes) goed haar best had gedaan.
Het getuigschrift van de lagere school is prachtig,
ook al heeft het de tand des tijds niet helemaal goed doorstaan.
Prachtig, waar vind je tegenwoordig nog zo iets?
We lezen dat Krijntje zich daar heeft onderscheiden door Vlijt, Gedrag en Vorderingen.
Het gedichtje helemaal onderaan luidt:

Het lezen voedt een schoon verstand
Waaraan niet licht iets goeds ontglipt;
het spreken maakt het bijdehand,
het schrijven net en stipt.

Bij de getuigschriften kreeg ik ook nog een boekje dat vermoedelijk op de naaiopleiding gebruikt is:

Met al deze papieren bijlagen is het lapje van Krijntje op een mooie manier gedocumenteerd. We weten nu wanneer ze naar school ging en waar. Ik ben heel blij dat ik dit aan mijn verzamelingetje mag toevoegen.

23 Reacties