even een time out

 Het is weer even geleden dat ik mijn laatste blogje schreef. druk, druk druk en daarna kon ik mijn blog niet meer op. Zomaar ineens werd ik niet meer herkend. vanavond nu het eindelijk een beetje koeler is in huis heb ik mezelf weer 'binnen' kunnen laten. Helemaal goed is het nog niet, maar binnen is binnen...

dat ik even niet blogde wil niet zeggen dat ik helemaal niets deed. er gebeurde van alles op handwerkgebied. 

ik deed een maandelijkse rondleiding in museum de Timmerwerf waar mijn pronkrol met recht ligt te pronken. Zaterdag is de laatste dag en daarna gaan alle handwerkjes, de rol en de klederdracht onderdelen weer mee naar huis. Kan ik hier weer lekker pronken met mijn Babbekistjes. 

Ik maakte wat werkstukken voor handwerken zonder grenzen  zoals dit leuke zakje in Irasos, een techniek uit Hongarije. Ik stop er nu mijn handwerkspulletjes 2025 in, herinneringen aan uitstapjes en andere zaken.

in de laatste aflevering een Koreaanse techniek, een beetje patchwork-achtig met prachtige naadjes, Bojagi

 het is een inpakdoek en daarom zitten er genaaide linten aan om een en ander vast te strikken. Voor dat inpakken zijn er ook weer allerlei mogelijkheden. Echt een leuke techniek om eens te proberen. 

 en tussen Irasos en Bojagi waren er natuurlijk ook andere werkstukjes van mijn hand in HzG

 Met een zakdoekje en een patroontje van  Wereldmuseum Rotterdam ging ik aan de slag met vogeltjes uit Belarus. Dit in het kader van de tentoonstelling say yes, over trouwen en trouwkleding. Het is een zakdoekje voor een bruid

 

Met de Borduurschool hadden we een lang weekend op locatie een masterclass garen verven met acid dye gegeven door Loret Karman. Echt genieten van alles, de sfeer, het verfproces, het samen eten, de mooie zijden garens in bijna 100 kleuren die mee naar huis mochten. Binnenkort volgt er een tweede weekend met de groep, andere verfster, en andere verfstoffen. Ik kijk er naar uit. 

er kwam ook nog iets af wat jaren in een theedoek had gezeten. Nog niet compleet op de foto, maar dan heb je vast een ideetje wat het gaat worden.

 

 

beloofd is beloofd

 Voor de allerlaatste dag in 2024 heb ik nog mijn zakje te laten zien waar  ik in 2025 alle leuke handwerkgerelateerde kleine spulletjes in stop. 

dit is hem geworden, een linnen zakje met een prachtig historisch motief uit Hongarije. Ik maakte het voor het tijdschrift Handwerken zonder Grenzen waar ik al weer een tijdje opnieuw werk. Niet meer als eindredacteur, maar als borduurster met ieder nummer een nieuw soms groot en soms wat kleiner werkstukje.

zo ziet hij er uit in HzG, bovenop mijn Chinese lakwerkkastje...en toen hij daar zo stond te pronken bedacht ik mij dat ie als volgend jaarzakje - of Trousse de mémoires mij mooi zou kunnen volgen in het nieuwe jaar. 

hierboven nog in wording en als voormalig quiltster heb ik natuurlijk altijd wel een bijpassend lapje voor de voering op voorraad. 

In het laatste nummer, 246 kun je een beschrijving van het werkstukje vinden. Irasós is een erg leuke techniek en ik ben zelf wel blij met mijn probeersel.

Wil je de techniek ook eens proberen kijk dan in het laatst uitgekomen nummer van HzG 

Rest mij nog om al mijn lezers een fijne oudjaarsavond te wensen en alle goeds voor 2025

Afscheid van Handwerken zonder Grenzen

Wie de nieuwsbrief van HZG ontvangt of onlangs op hun website heeft gekeken heeft daarop kunnen lezen dat een nieuwe hoofdredacteur zich daar voorstelt.
In het bericht is niet te lezen dat een groot deel van de redactie mèt Margreet Beemsterboer is opgestapt. In de reacties bij het bericht proef ik een zeker ongenoegen bij lezers die niet begrijpen waarom er geen woord (van dank) aan het vertrek van Margreet is gewijd. Ook wordt de vraag gesteld waarom Margreet weg is als hoofdredacteur.
Ook privé krijg ik vragen naar aanleiding van dit bericht. Omdat ik niet ieder persoonlijk kan en wil antwoorden volsta ik met een korte uitleg hier op Nuttig en Fraai.
Er zijn jaren geweest dat Margreet het (bijna) enige redactielid was van handwerken zonder Grenzen. Margreet deed dit werk met veel enthousiasme en met een enorme kennis van wat er leeft op handwerkgebied. Toch zocht ze achter de schermen al geruime tijd naar versterking want een 'echt redactie-team' stond al lang hoog op haar wensenlijstje. Margreet was dan ook erg blij dat ze mij een jaar geleden bereid vond om werkzaamheden voor zowel de redactie (het blad) als voor de website te doen.
Ik heb het afgelopen jaar de eindredactie voor HZG gedaan en daarnaast een bijdrage geleverd aan de website,met name in de vorm van een toegevoegd weblog.
Bij toeval zagen Margreet en ik kans om 'ons' team verder te versterken met een goede (en traditionele) handwerkster die bovendien over uitstekende organisatorische kwaliteiten èn een prima handwerk-netwerk beschikte: Petra Pereira.
Het team van HZG, inmiddels vier 'man' groot beschikte nu over een hoofdredacteur, een eindredacteur, een coördinator en iemand die de correcties verzorgde. Een ongekende luxe! Een paar maanden geleden kwam daar nog een vijfde redactielid bij die voor het laatste door dit team gemaakte nummer de controle van de werkbeschrijvingen heeft gedaan.

Tijdens het maken van het laatste nummer van Handwerken zonder Grenzen ( HZG 164) is door de uitgever besloten om met onmiddellijke ingang de opmaak van het blad naar India uit te besteden. Zonder erg inhoudelijk te worden kan ik jullie vertellen dat dat voor ons, en met name voor Margreet, Petra en mij bijzonder veel extra werk en zeer vele onzekerheden over de kwaliteit opleverde. Juist wij drieën hadden met name te maken met de overstap naar India.
Margreet heeft besloten dat zij hiervoor niet langer de verantwoordlijkheid kon en wilde dragen en heeft haar functie als hoofdredacteur neergelegd. Na een gesprek met de drukker heeft ook Petra laten weten dat zij geen toekomst meer zag in haar werkzaamheden voor HZG.
Zonder hoofdredacteur en zonder coördinerende functie van Petra zat er voor mij niet veel anders op dan de uitgever te laten weten dat ook ik geen mogelijkheid meer zag om de voortgang van HZG zoals ik die zelf voorsta (en dat is mijn persoonlijke mening) nog te kunnen waarborgen.
Is er reden voor droefheid? Natuurlijk is het moeilijk om afscheid te nemen van iets wat je met zoveel plezier mag doen. Voor mij persoonlijk wàs Margreet Handwerken zonder Grenzen. Het zal moeilijk zijn - velen merkten dat al op - om haar kennis en kunde op gebied van handwerken te evenaren. Haar netwerk met handwerksters over de gehele wereld is uniek!
Ik heb met zoveel plezier dit afgelopen jaar met Margreet samengewerkt, zo veel geleerd ( Margreet is een uitstekende 'coach') en er is ook zo veel gelachen. Dat gevoel blijft en dat gevoel wil ik nog lang koesteren. Ik denk dat onze wegen - al zijn ze niet meer redactioneel - niet zullen scheiden. Ik kijk met tevredenheid terug op een erg mooi jaar en ook vooruit naar ongetwijfeld weer even mooie, nieuwe en spannende Dingen die zullen komen.
Vanaf deze plaats een welgemeend en hartelijk: Dank je wel, Margreet ;)

Naaldenboekjes

Het oude naaldenboekje kwam ooit mee bij een handwerkgereedschapje wat ik op de Lange Voorhout op de wekelijkse antiekmarkt kocht. Ik weet eerlijk gezegd niet eens meer wat dat handwerkgereedschapje was omdat ik het bijgeleverde oude naaldenboekje steeds meer en meer ging waarderen.
Het is een beetje sleets en toen ik een logje schreef voor Handwerken zonder Grenzen met daarbij een klein patroontje voor een vlinder besloot ik de vlinder zelf ook even te borduren en er een klein naaldenboekje van te maken in de stijl van het antieke boekje.
Ik gebruikte een piepklein stukje bruingeel linnen, 16 draads en borduurde met zelf bij elkaar gezochte kleuren DMC over één draadje zodat het vlindertje toch nog een avond in beslag nam. De volgende ochtend frutselde ik het mapje in elkaar en schreef mijn logje.

daarna had ik ook nog een middag nodig om het boekje te voeren en er een lapje vilt in te naaien waarin ik mijn naaldjes kan steken

Aan de rechterkant van de foto zie je het oude naaldenboekje wat ongeveer even groot is. Alhoewel het niet nodig is tegen het rafelen besloot ik om -net zoals in het oude boekje- het lapje rondom te festonneren.
Op het laatst borduurde ik nog een monogrammetje eveneens over één draadje op de achterkant. Ook het oude boekje heeft een klein borduurseltje aan de achterzijde, geen monogram maar een klein motiefje wat inmiddels vrijwel verdwenen is door de tijd.

Speciaal voor Berthi legde ik beide boekjes tesamen op mijn enorm grote en werkelijk schitterende boek over de dracht in Alsace (Elzas). Ik ga nog een logje weiden aan dit mooie boek maar voor nu levert het een leuk plaatje op ;)

Het patroontje van het vlindertje kun je bij Handwerken zonder Grenzen vinden.
Fijn weekend allemaal!