Drie januari, tijd voor een zakje

Na de drukke kerstdagen ben ik snel begonnen aan mijn jaarzakje voor 2019. Ooit noemde ik mijn zakje heel chique een Trousse de mémoires in een artikeltje wat ik schreef voor het tijdschrift van merklapvereniging Merkwaardig. Eigenlijk is dat ook precies wat mijn zakjes zijn; zakjes met herinneringen. Herinneringen aan een mooi handwerkjaar, vol vriendschap, leuke werkjes en probeerseltjes. Zo nu en dan neuzel ik even in de eerdere jaargangen en ik word er blij van: zoveel gezellige dingen in een klein zakje.

Ik heb vandaag al mijn oude zakjes, zes in totaal eens voor jullie op een rij gezet. Het begon in 2013 en het te borduren patroontje kwam uit een boekje. Het bracht herinneringen naar boven aan onze kerstvakanties in de Elzas, waar de bûche de Noël ieder jaar flink voorzien was van plastic zaagjes, klavertjes, kabouters en hertjes...het tweede jaar ging ik nog even door op dat thema en maakte ik het slingertje net even anders. Daarna was Marken aan de beurt en ik vond nog een metalen visje en een ladder om aan mijn kruissteekjes toe te voegen. In 2015 overleed mijn moeder en ik maakte een rood merklapje. Een jeugdfoto van mijn moeder en het merklapje lagen nog op mijn tafel rond het oude jaar....Het werd een dierbaar zakje in 2016....Minder snel klaar was het in zwart en goud geborduurde exemplaar van 2017. Een prachtig patroon....ik kon er met moeite afscheid van nemen en dus...borduurde ik het eind van 2017 nogmaals, maar dan in kleur. Je ziet ook dat de zakjes vanaf 2017 wat groter zijn geworden....er was zoveel om erin te stoppen dat het kleine formaatje al lang niet meer voldeed.

Voor het nieuwe zakje voor 2019 koos ik weer een heel ander thema...misschien kun je het al een klein beetje raden als je de foto hierboven ziet.

Ik begon met het uitsnijden van een afbeelding van een Chinese voorstelling uit papier. Daarna borduurde ik over het papier heen met Chinese zijde.....Het was zowel wat betreft het papiersnijden als het zijdeborduren over het papier voor mij iets nieuws.

Over de klep naaide ik een klein strookje oude batik stof. Een restantje uit mijn lapjesverzameling uit Marken. Met twee rode pomponnetjes ziet het er best wel Chinees uit. Inspiratie haalde ik uit het boek Miao Embroidery.

Aan de achterkant loopt het blauwdrukje nog even door en aan de rand van het batikje komen er wat doorgestopte bandjes onder vandaan. Ook dat hoort bij de Miao kledingcultuur.

Het jaartal borduurde ik op een klein stukje linnen, kruissteekjes in rood. Je vindt het rechtsonder aan zijkant van het tasje. Op dit moment zit er alleen de oudjaarsavond kurk in mijn zakje, ook dat is een kleine traditie, maar ik hoop natuurlijk dat ik ook dit jaar mijn zakje met mooie en dierbare herinneringen mag vullen..... Mocht je ook zin hebben in een 'reisje' naar China om de kleding en sierraden van Miao en Dong te zien? Dat kan tot en met 27 januari in museum Rijswijk vergeet niet om op de website van het museum even bij de activiteiten te kijken, misschien heb je tijd voor een workshop of rondleiding van Mieke Gorter.

Kerstmis 2018

Mijn Facebooklezers zagen hem al voorbijkomen, mijn kerstwens aan jullie voor 2018. Al jaren probeer ik onze hobbies op de kerstkaart samen te brengen. Dat resulteerde vaak in plaatjes met een speeldoos, een orgeltje of een ander mechanisch muziekinstrumentje (of delen daarvan) in combinatie met een handwerkjes of een verzameld handwerkgereedschapje van mij. Dit jaar doen we het eens anders.... Ook een (klein) verzamelgebiedje van mijn lief: medische gereedschapjes. Zo heeft hij een indrukwekkende koffer met glazen buisjes die, als je ze op het elektrische net aansluit mysterieuze en griezelige stroomstootjes veroorzaken. Eerlijk gezegd, ik durf ze niet aan te raken als er stroom op staat :) Antikwak avant la lettre. Ook heeft mijn lief kleine mooie doosjes gevuld met bijvoorbeeld insuline spuitjes van roestvrij staal, ooit gebruikt door een huisarts in de tijden dat 'eenmalig gebruik' en disposible' nog niet in de mode was. Deze doos met optische glaasjes hoort ook bij de verzameling. Ooit gebruikt door een schoolarts om even snel te kijken of Marietje of Jantje een bril nodig had, waarna steevast een verwijzing naar een oogarts volgde. Ik ben ook op die manier aan een brilletje gekomen. Ik denk dat ik een jaar of acht, negen was. De oogarts was zeer vriendelijk maar zijn kaart waarop ik de door hem aangewezen letters moest voorlezen was altijd het zelfde. In mijn drift om goed te scoren wist ik al voor ik naar binnen ging welke letters ik straks ging voorlezen...zo moeilijk waren die kaarten nou ook niet :) Ter extra controle mocht ik dan ook altijd even uit het raam kijken met de nieuwe glazen om de huisnummers aan de overkant van de singel voor te lezen....Ook die wist ik het tweede jaar uit het hoofd.... De kerstwens met de oogartsenletters kreeg ik jaren geleden van een handwerkende (quiltende) vriendin. Sindsdien prijkt hij in de ogendoos en zo is het balletje weer rond, iets met een handwerkje en iets van mijn lief. Fijne tweede kerstdag en alle goeds voor een gezond en geweldig 2019, maak er wat moois van!

Tokens of love

Gisteren mochten jullie mijn post ervaringen meelezen, zonder mooie plaatjes en die blogpost is goed gelezen. Dat zal ze leren :) Om niet te lang bij die treurigheid stil te staan is het nu tijd voor iets vrolijkers. Vandaag heb ik wat van mijn oude 'quakertjes' opgezocht.

Het boekje maakte ik deze zomer op vakantie op wat 'grover' linnen dan ik gewend ben. Het patroontje kreeg ik ooit van een vriendin die er niet meer is. Zo'n werkje moet dan een keer gemaakt en dat paste naadloos bij de zomer van 2018. Ik ben er blij mee! De andere werkstukjes maakte ik overigens veel eerder, in 2003 en het hornbook een jaar of wat geleden. Zo bij elkaar is het een leuk geheel. Ik zocht niet voor niets naar mijn quakertjes, ik ben namelijk bezig met een breiproject.

Ik brei de leuke quaker pinballetjes uit het boek "tokens of Love" van Erica Uten. Toen het boekje net uit was breide ik er ooit twee en die maakte ik na het breien gelijk af en vormde ze tot balletjes. Ergens in dit jaar besloot ik er nog een te breien en van het één kwam het ander, ik spaar ze nu alle 13.

De gebreide lapjes zijn namelijk erg leuk gefotografeerd voor de cover van het boekje en die foto besloot ik ook te maken....zie hier mijn gekte....Het boekje in kruissteek maakte ik van hetzelfde garen in deels in dezelfde kleuren als de gebreide balletjes.

Hier mijn lapjes, mijn balletjes en mijn breiwerkje in wording...ik vind ze super!....En mijn "oude" quakertjes? die berg ik gewoon weer op.....

Computer says no.......

Nu eens geen handwerkblogje maar een verhaal over de fantastische 'service' van een van 's lands grootste pakketbestellers, DHL. Het zat zo: Op e-bay kocht ik een antiek naaietuitje, het werd verzonden met een bijbehorende track and tracecode. Op maandag 19/11 werd er tussen kwart over een en twee uur, de tijd dat mijn lief en ik samen, op gehoorsafstand van de bel, ons boterhammetje aten opeens een briefje op de mat bezorgd. Ik had nog even gekeken of er post was voor ik ging lunchen en toen ik na de lunch weer keek lag er plots dat briefje...Vreemd!, we zijn niet doof gelukkig en de bel was niet stuk. Vanaf die dag ging het mis. Op het briefje stond een nieuwe bezorgcode voor de volgende dag met een 'bezorgcode' om zelf een andere bezorgtijd te kunnen veranderen. Ik besloot even niets te doen en de volgende dag tijdens de genoemde bezorguren paraat te blijven. Daar zat ik met zicht op de voordeur en in het zicht van een eventuele bezorger mijn handwerkje te doen. Drie uur lang, maar er kwam niemand! Ik besloot de bezorgcode te proberen, maar die werkte niet. De volgende dag belde ik met de helpdesk en die wist me te vertellen dat de DHL bezorgcodes na één dag gewist werden....Waarom? geen antwoord. Waar het pakje was? Ik moest maar A f w a c h t e n. Na dit vreemde gesprek, de mevrouw zei ook nog dat ik niet zelf op zoek mocht gaan naar het pakketje omdat alleen de verzender dat mocht....een particuliere verkoper in Engeland in mijn geval.....no way.....ik besloot via e-mail nogmaals mijn 'geluk' te beproeven en schreef naar de klachtendienst/helpservice van DHL. Ik stuurde mijn in Engeland verstrekte Track and trace nummer op en vroeg om mij mee te delen wanneer ik het pakketje kon verwachten. Het antwoord was verrassend: "wat vervelend dat uw pakketje niet is bezorgd, helaas herkennen wij uw track and trace code niet dus het pakketje zal wel door een andere pakketdienst worden bezorgd en in ieder geval niet door ons. Het "ik heb u gemist" briefje zal dan wel per ongeluk door een bezorger in uw brievenbus zijn gestopt. Helaas kan ik niets voor u doen. Als u nog andere vragen heeft hoor ik het graag. Zelf aan de slag en via het Engelse Track and trace nummer kwam ik in enkele minuten heel wat te weten. Zo zag ik dat het pakketje in Londen was overgedragen aan een andere bezorgservice en dat het bij die gelegenheid een nieuw track and trace nummer had gekregen. Via dat nieuwe track and trace nummer zag ik dat DHL het pakketje wel in ontvangst had genomen. Ik maakte een printscreen en herhaalde mijn verzoek aan DHL om mijn pakketje te achterhalen met bijvoeging van het bewijs dat dit pakketje toch echt in bezit moest zijn van DHL. Het antwoord was opnieuw verrassend..."wat vervelend dat u uw pakketje niet heeft ontvangen. Gut ja, nou zie ik het....de door u opgegeven Postcode klopt niet met onze gegevens. De verzender heeft een verkeerde postcode opgegeven, ja.... zo, kunnen we het natuurlijk niet bezorgen want deze postcode is niet van een bestaand adres en dus rapporteert de bezorger dan dat u niet thuis was. Ik stuurde twee afbeeldingen die ik eerder via de track and trace vond. Deze laten zien dat op E-bay mijn adresgegevens correct zijn en dat bij de overdracht in Londen van de ene pakketdienst naar de andere eveneens mijn postcode correct is weergegeven. Naar mijn idee is het daarmee aangetoond dat op dat moment de gebruikte gegevens juist waren en dat een eventuele veranderde postcode pas na die overdracht heeft plaatsgevonden. Als het pakketje onderweg is kunnen noch de verzender noch de ontvanger iets veranderen aan een postcode....aldus mijn denkpatroon.... Zo niet hoe DHL er over denkt; nadat ik hen nogmaals op deze gegevens had gewezen, in Jip en Janneke taal dit keer, kreeg ik een heel kort antwoord waarbij men opnieuw op geen van mijn vragen inging. Omdat de postcode bij hen verkeerd in het systeem stond kon ik kiezen uit twee opties: ik kon het pakketje laten terugsturen naar de verzender of ik mocht het ophalen ergens een flink eind van mijn woonplaats. Joehoe, DHL, ik heb op een paar minuten lopen hier drie (!) afhaalpunten van DHL waarom kan ik het daar niet afhalen? Nou,eh......omdat dat niet kan. Eieren voor mijn geld dus ik koos er voor om dan maar de minst erge optie te kiezen en het pakje naar het afgelegen afhaalpunt te laten bezorgen. Eigenlijk had ik er toen al een hard hoofd in dat het pakketje ooit terecht zou komen. Toen ik die middag boodschappen ging doen besloot ik toch even langs het grootste afhaalpunt in mijn woonplaats te gaan om te vragen of het pakketje daar soms lag. De dames daar waren zeer vriendelijk en ook zeer verbaasd dat het pakketje niet bij hen afgehaald kon worden. Een van de dames besloot zelf even te bellen met het servicecenter. Ik dacht nog: "doe dat nu niet". Hierna hoorde ik een driftig overleg en na een minuut of tien kreeg ik de telefoon in handen gedrukt en werd mij door een meneer uitvoerig uitgelegd wat het verschil is tussen DHL parcel en DHL expresse. "u luistert helemaal niet" zei de man aan de andere kant van de lijn geírriteerd toen ik hem onderbrak. "nee meneer dat komt omdat u mij uitlegt hoe uw bedrijf werkt terwijl mijn vraag is waar mijn pakketje is"... de man ging door met zijn bedrijfspromo', ik heb de telefoon maar terug gegeven en we hebben er in de winkel nog maar eens om gelachen. Op de aangegeven bezorgdag belde ik met de drogist in het verre dorpje..er was geen pakketje...Ik was er al bang voor. Ook de dagen er na niet. Ik besloot er opnieuw een e-mail vraagje tegenaan te gooien en weer ging men niet in op de vragen maar was het antwoord nu "alleen de verzender kan een verzoek indienen om een onderzoek te starten naar het pakketje". Na al die tijd was er geen andere optie meer mogelijk dan de verkoper informeren dat mijn pakketje zoek was. Aardige reactie van aardige verkoopmevrouw en zij stuurde de melding door naar Gobal shipping die samenwerkt met ebay. Het antwoord was wederom verrassend. Global shipping had onderzoek gedaan en bij DHL te horen gekregen dat de koper van het pakketje (ik dus) aan de verkoper een verkeerde postcode had opgegeven. Was het eerst de verzender die het fout had gedaan, dit keer lag de schuld nu bij de ontvanger. Tijd voor wat meer info dus ik stuurde de verkoper ook mijn printscreens van de Track and trace die ik zelf had gevonden. Het duurde niet lang of er kwam opnieuw bericht. Pas na lang aandringen van Global shipping aan DHL kwam het hoge woord eruit. We zijn het pakketje kwijt. Aardig om te vermelden dat de medewerker van Global shipping die mededeling deed aan e-bay verkoper omkleed met de nodige excuses, ik mocht meelezen ;) Hoe nu verder? de klacht ligt nu bij e-bay en zowel de verkoper als ik hopen dat het goed komt met de schadevergoeding. Dat een pakketje zoek raakt in de post kan ik begrijpen, ook al is het vervelend. Maar dat een bedrijf zo met haar klanten om gaat vind ik toch wel heel bedroevend.

lekker lang genieten

Alweer een lapje af in 2018. Zeg maar gerust Lap, want het is een flinkerd.

Ik deed er dan ook lekker lang over. Ik borduurde rechtstreeks uit mijn fotocollectie van Friese lappen

en pikte daar wat uit en hier wat uit. Gewoon de randjes die ik mooi vond en de letters die mij aanspraken.

Het was flink turen zo hier en daar want net zoals in de Marker lappen werd er in Friesland veel gesmokkeld om het passend te krijgen. Geen probleem want dat vind ik juist zo leuk om iets goed te krijgen terwijl je weet dat het niet 'past'.

Vooral bij de sneewerk letters moest er veel aangepast worden want er zijn wel voorbeelden van, maar het zijn nooit de letters die je wilt. Flink knoeien dan en na verloop van tijd merk je dat alles helemaal goed komt.

Er kwamen randjes, heel veel in een soort uitkijkje net zoals op Marken en ook een rand met allemaal fragmentjes van randjes.

Soms vind je ook een klein fragmentje in stopwerk en dat mocht dan ook op mijn lap niet ontbreken.

De vaak mooiafgewerkte Friese zomen werden net zoals op de oude lappen ook geoefend. Langs de rand natuurlijk. Zo heb je een mooi naslagwerkje als je eens een randje of mooi bewerkte zoom nodig hebt.

Tot slot een mooi hart in o.a. platsteek, want mijn hart zat wel bij al die mooie Friese steekjes. Ik heb met veel plezier aan deze mooie lap gewerkt, hij is helemaal 'eigen' ook al zijn alle patronen afgeleid aan heel veel antieke Friese witwerksamplers. En nu? Tijd voor iets nieuws natuurlijk :)

en nog iets af in 2018

Alweer een berichtje over een lapje wat af is. Het kwam deze zomer klaar en ik vergat er iets over te posten. Gisteren vond ik tijd om de laatste aanwinsten te fotograferen voor Nuttig en fraai.

Dat is een heel gedoe omdat ik de foto's altijd eerst even wat kleiner maak, ik voeg mijn logootje toe en dan sla ik ze op in een apart mapje op datum. Mocht er weer eens een blogverhuizing komen, dan ben ik voorbereid :)

Ik maakte al eens eerder een Vierlande sampler en die zie je naast de nieuwe op deze foto. Het zijn inspirerende bollen op deze lappen en ik vind het leuk om ze onder mijn handen te zien groeien. De oude lap heeft veel minder motieven en de levensbomen ontbreken op deze lap. De nieuwe lap stond in de twee laatste nummers van Sampler & Antique Needlework quarterly, een tijdschrift wat helaas niet meer bestaat. Ik viel voor de prachtige motieven en de enorme dichtheid van het borduurwerk. Er kan bijna geen steekje meer tussen. Knap hoe dit destijds zonder computerprogramma's zo netjes opgevuld is.

In de close up zie je twee dezelfde motieven op beide lappen. 16 draads linnen tegenover plm 22 draads en dan valt er nog wat op: de fijnste lap heeft een unevenweave zodat de bollen net niet rond zijn. Precies zoals in de originele lap. Dat laatste heb ik niet uitgezocht, het was gewoon een mooie lap linnen die ik had liggen en gebruikte. Mooi vind ik het wel!

Ook hier ergens verstopt en heel subtiel een klein beetje kleur in het zwart.

en ook hier laat het spook van de opera zich even zien.

De lap is klaar als ook mijn initialen en het jaartal een plekje hebben gevonden, want eerlijk is eerlijk: mijn ontwerp is het niet en met de oude en nieuwe jaartallen bij elkaar is het voor ieder duidelijk dat deze lap geen 200 jaar oud is...

oude nieuwe dingetjes

Soms blijven Dingen een tijdje liggen omdat je het even niet meer weet. Dat overkwam me met deze letterlap.

Het was een internet projectje in delen die uiteindelijk erg l a n g z a a m deeltje voor deeltje verschenen. Het was wel erg leuk om al die verschillende lettertjes te maken mat al die verschillende steekjes, op zich dus een erg geslaagd project via en van de hand van Marie Suarez.

Zodra er weer wat nieuws was maakte ik met veel plezier mijn net verschenen lettertjes.

en zo vorderde langzaam maar gestaag mijn letterlap.

Maar toen alle lettertjes 'op' waren verscheen in het laatste deel de afwerking, vier vakjes groot, twee linksboven en twee rechtsonder. Ik vond ze niet mooi en zon op een beter plan. Dat laatste heeft soms tijd nodig maar deze week floepten deze lege vakjes ineens uit mijn brein en werden ze opgetekend en daarna geborduurd. Helemaal tevreden nu en de afgelopen twee avonden zwoegde ik op 't zoompje. Het is klaar en ik ben er blij mee.

Wat ik er mee moet? vraag je je misschien af. Niets eigenlijk, gewoon op de stapel met andere letterlapjes.

Een tijdje geleden was ik 'ergens' onder borduursters en andere handwerksters en ik had mijn Pronkrol Marken mee die ik aan iemand liet zien. Wij beiden hadden er veel plezier aan, zij met kijken en ik met vertellen.

Totdat er iemand aan ons tafeltje kwam zitten en meteen maar met de deur in huis viel: "wat moet je er mee, straks als je er niet meer bent wordt het allemaal weggegooid". Wij waren letterlijk sprakeloos.

Tot op zekere hoogte klopt dat, niet al je werk zal straks zo gewaardeerd worden dat het 'voor de eeuwigheid bewaard wordt' door je nabestaanden, maar is dat zo erg? Ik heb zoveel plezier in het bedenken, het maken, het vertellen over en het laten zien van het geen ik voortbreng.....dat is toch al zoveel meer plezier en waardering dan je je kunt wensen?