Ik ben inmiddels weer een weekje verder met de witte lap en terwijl ik heerlijk door borduurde, draadjes uittrok of er juist weer instopte, omzoomde, naaldkantjes uitprobeerde en af en toe een blik sloeg in mijn nieuwste tijdschriften (hebben jullie HzG ook al ontvangen?) kreeg ik van jullie weer allerlei leuke, gezellige, positieve, nuttige en fraaie reacties.
Eentje daarvan – hij kwam van Yvonnep – deed mij onmiddellijk naar beneden snellen richting mijn portemonnee.
dit is namelijk wat zij schreef:
"Nou ja, het is natuurlijk weer beeldschoon. Mens, wat kun je dat. En dan wil ik toch wel eens die euro grote gaten zien, graag met een euro ernaast. Eerst zien en dan geloven. :-) "
en inderdaad, ik schreef over euro grote gaten en ZIJ wou bewijzen. Een blik op lapje en euro deed mij beseffen dat ik mezelf ietwat groter had ingeschat dan de werkelijkheid zich nu keihard openbaarde. Mijn Euro-Grote-Gaten bleken slechts een waarde van twintig centen per stuk te vertegenwoordigen.
Daar zit je dan, in plaats van voor € 6 aan gaten had ik slechts € 1,20 bij elkaar gehandwerkt. Een verschil van maar liefst 80% , en dat is niet niks met de huidige financiële crisis.
ZIJ gelooft me natuurlijk nooit meer en ik beken hieronder deemoedig schuld
Mijn 80 procents-opschepperij staat hieronder, met de muntjes erbij.
Gaan jullie maar lachen :)
Letten jullie wel even op het leuke randje aan de rechterkant? Niet gehaakt maar met naald en draad geborduurd, naaldkant heet dat en het is een leuke techniek om randjes te verfraaien.
Dit zijn de andere drie Twintig Cent Grote Gaten en ook aan die kant van de lap is er een naaldkant versiering, ditmaal kleine puntjes.
en ook de bovenkant heeft decoratieve kleine frummeltjes. Wat er nu nog rest is de naaldkant aan de onderkant van de lap en een paar invullingen in de lap zelf die ik nog niet heb afgemaakt.
In mijn hoofd borrelen alweer nieuwe ideeën op voor een volgend project
Fijn weekend allemaal!
29 Reacties
zaterdag 29 november 2008
donderdag 20 november 2008
Een stukje verder
Sinds ik op 4 november mijn lap in wording liet zien ben ik een aardig eind opgeschoten. Onderstaand zie je foto’s die ik vorige week zondag heb gemaakt. Zo is er het een en ander bijgekomen aan het middenstuk
zoals het hart rechts met patroontje in linnenstopsteek. Dat stond niet zo op het patroon, maar ik was eigenwijs ;) Verder kwam links en rechts van het Bloemen motief een vogeltje, ook dat heb ik een klein beetje veranderd. Onder de vogeltjes komen straks aan weerskanten drie ronde vormen met elk een verschillend naaldkant motief. Daar heb ik de afgelopen week op een apart stukje linnen wat proefjes voor gemaakt. Ik ga natuurlijk niet over een nacht ijs als er gaten ter grootte van een euro in een lap geknipt moeten worden.
Ik zal daar ook eens een fotootje van maken, kun je lachen :)
Onder die zes euro-grote gaten komen dan nog twee grote motieven in platsteek en een soort Hardanger opvulling. Met de linker ben ik nu bezig.
Onder de initialen had ik ook nog een motief voorbereid voor opvulling met naaldkantpatroontjes.
Daar ben ik ik niet verder mee gekomen dan hier op de foto zichtbaar is. Wel zie je alvast een gedeelte van de brede rand eronder. Eerst moest de buitenrand daarvan geborduurd worden, daarna voorzichtig de draden eruit getrokken en de draadbundeltjes die daardoor ontstonden moesten omwikkeld worden. Toen kwam pas het leuke werk: het borduren van het patroontje. Deze rand heb ik inmiddels wel helemaal af.
Zo zag de hele lap er dan afgelopen zondag uit:
Als straks alle patroontjes op de lap zijn geborduurd komt er nog een open zoompje omheen waar aan de rand nog een viertal verschillende naaldkant afwerkingen komen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat.
34 Reacties
zoals het hart rechts met patroontje in linnenstopsteek. Dat stond niet zo op het patroon, maar ik was eigenwijs ;) Verder kwam links en rechts van het Bloemen motief een vogeltje, ook dat heb ik een klein beetje veranderd. Onder de vogeltjes komen straks aan weerskanten drie ronde vormen met elk een verschillend naaldkant motief. Daar heb ik de afgelopen week op een apart stukje linnen wat proefjes voor gemaakt. Ik ga natuurlijk niet over een nacht ijs als er gaten ter grootte van een euro in een lap geknipt moeten worden.
Ik zal daar ook eens een fotootje van maken, kun je lachen :)
Onder die zes euro-grote gaten komen dan nog twee grote motieven in platsteek en een soort Hardanger opvulling. Met de linker ben ik nu bezig.
Onder de initialen had ik ook nog een motief voorbereid voor opvulling met naaldkantpatroontjes.
Daar ben ik ik niet verder mee gekomen dan hier op de foto zichtbaar is. Wel zie je alvast een gedeelte van de brede rand eronder. Eerst moest de buitenrand daarvan geborduurd worden, daarna voorzichtig de draden eruit getrokken en de draadbundeltjes die daardoor ontstonden moesten omwikkeld worden. Toen kwam pas het leuke werk: het borduren van het patroontje. Deze rand heb ik inmiddels wel helemaal af.
Zo zag de hele lap er dan afgelopen zondag uit:
Als straks alle patroontjes op de lap zijn geborduurd komt er nog een open zoompje omheen waar aan de rand nog een viertal verschillende naaldkant afwerkingen komen. Ik ben benieuwd hoe dat gaat.
34 Reacties
zondag 16 november 2008
Verslavend
Ik weet het, ik ben niet zo sociaal op het moment en niet zo "gezellig". Waar ik de restanten van mijn tijd mee doorbreng hebben jullie in het vorige log kunnen lezen. Alhoewel ik in september wel wat bedenkingen had over de grootte van het ding en de nodige twijfels had of het allemaal wel mooi zou worden zijn deze met het mooie weer geheel verdwenen. Met de noorderzon vertrokken. Naarmate er meer dingen in- en aangevuld zijn op mijn lap stijgt mijn zelfvertrouwen in witwerk met sprongen. Om met zoonlief te spreken: "ik kan Dingen" ;)
Maar het belangrijkste is toch dat ik er zo van geniet, wat vínd ik dit LEUK
Volgende keer zal ik een aantal nieuwe foto’s laten zien, ik heb ze al gemaakt maar eerst even wat "oude" dingen ter show and tell (of ter lering ende vermaeck)
Nog voor de vakantie in september maakte ik dit:
Mijn eerste "proeve van bekwaamheid" op het gebied van de Renaissance kant. Hier vind je wat informatie over deze kant techniek die ook wel Lintjeskant of Lacetkant genoemd wordt. Het is een vrij eenvoudige techniek. Op een kartonnetje rijg je het lint volgens patroon op, daarna ga je alle raakvlakken waar het ene stuk lint het andere stuk raakt met kleine steekjes vastzetten. Vervolgens frummel je de open ruimtes vol met leuke steekjes in naaldkant. Daarna mag het werkstukje van het kartonnetje af en klaar is Kees. (of Bep of Marcella, dat hangt af van de naaister natuurlijk) Nadat ik even met het strijkijzer in de weer was geweest werd het weer keurig stevig. Ik ga dit in een lapje naaien en dan kan het aan de rol. Het was niet eens zoveel werk :)
Van een heel andere orde is dit:
Hiermee ben ik een paar dagen voor de septembervakantie begonnen en het viel me nog niet mee: een patroon borduren in vierkantjes is heel wat anders dan het borduren in zeshoekjes. Ik vond het vrij lastig om het "ritme" van het patroon in mijn hoofd te krijgen. Dat is nodig om met enige snelheid te kunnen borduren. Bij het borduren van een kruissteek patroon lukt het de meesten wel om telkens een stukje van het patroon te onthouden, zodat je niet na elk kruisje op je patroon hoeft te kijken. Je onthoudt dan bijvoorbeeld: twee kruisjes naar boven, dan drie naar links en zo verder. Bij zeshoekjes moet je zes richtingen in je hoofd prenten en dat werkt niet echt prettig in het begin. Gewapend met een stapel rand-patroontjes in tule doorstop -want zo heet deze techniek- en het nodige tule en garen ging ik op weg. Ik ben er in Frankrijk niet meer aan toe gekomen want inmiddels was ik met de witwerk lap begonnen.
Wat ik nog wel daar maakte is dit hartje:
Annie uit mijn souvenirgroep maakte het voor Berthi’s harten project en leende mij het patroontje. Ook deze komt in mijn souvenir rol, want een haakwerkje mag daarin natuurlijk niet ontbreken. Eerst ga ik het even wassen en daarna naai ik het op een lapje. Het is maar een erg klein hartje niet groter dan 8×9 cm dus ik zal er nog iets bij moeten verzinnen.
Zo, ik kan nog net een paar draadjes borduren voor ik ga koken ;) Fijne zondag allemaal!
26 Reacties
Maar het belangrijkste is toch dat ik er zo van geniet, wat vínd ik dit LEUK
Volgende keer zal ik een aantal nieuwe foto’s laten zien, ik heb ze al gemaakt maar eerst even wat "oude" dingen ter show and tell (of ter lering ende vermaeck)
Nog voor de vakantie in september maakte ik dit:
Mijn eerste "proeve van bekwaamheid" op het gebied van de Renaissance kant. Hier vind je wat informatie over deze kant techniek die ook wel Lintjeskant of Lacetkant genoemd wordt. Het is een vrij eenvoudige techniek. Op een kartonnetje rijg je het lint volgens patroon op, daarna ga je alle raakvlakken waar het ene stuk lint het andere stuk raakt met kleine steekjes vastzetten. Vervolgens frummel je de open ruimtes vol met leuke steekjes in naaldkant. Daarna mag het werkstukje van het kartonnetje af en klaar is Kees. (of Bep of Marcella, dat hangt af van de naaister natuurlijk) Nadat ik even met het strijkijzer in de weer was geweest werd het weer keurig stevig. Ik ga dit in een lapje naaien en dan kan het aan de rol. Het was niet eens zoveel werk :)
Van een heel andere orde is dit:
Hiermee ben ik een paar dagen voor de septembervakantie begonnen en het viel me nog niet mee: een patroon borduren in vierkantjes is heel wat anders dan het borduren in zeshoekjes. Ik vond het vrij lastig om het "ritme" van het patroon in mijn hoofd te krijgen. Dat is nodig om met enige snelheid te kunnen borduren. Bij het borduren van een kruissteek patroon lukt het de meesten wel om telkens een stukje van het patroon te onthouden, zodat je niet na elk kruisje op je patroon hoeft te kijken. Je onthoudt dan bijvoorbeeld: twee kruisjes naar boven, dan drie naar links en zo verder. Bij zeshoekjes moet je zes richtingen in je hoofd prenten en dat werkt niet echt prettig in het begin. Gewapend met een stapel rand-patroontjes in tule doorstop -want zo heet deze techniek- en het nodige tule en garen ging ik op weg. Ik ben er in Frankrijk niet meer aan toe gekomen want inmiddels was ik met de witwerk lap begonnen.
Wat ik nog wel daar maakte is dit hartje:
Annie uit mijn souvenirgroep maakte het voor Berthi’s harten project en leende mij het patroontje. Ook deze komt in mijn souvenir rol, want een haakwerkje mag daarin natuurlijk niet ontbreken. Eerst ga ik het even wassen en daarna naai ik het op een lapje. Het is maar een erg klein hartje niet groter dan 8×9 cm dus ik zal er nog iets bij moeten verzinnen.
Zo, ik kan nog net een paar draadjes borduren voor ik ga koken ;) Fijne zondag allemaal!
26 Reacties
dinsdag 4 november 2008
Tussen servet en tafellaken
Dat zei men in mijn jeugd om aan te geven dat je te groot was voor de kleuterschool maar te klein voor... een vriendje, een brommer, alleen op vakantie...ach vul zelf maar aan, jullie hebben het allemaal zelf meegemaakt.
Bij mijn nieuwste handwerkje of beter gezegd HANDWERK moest ik steeds aan die uitdrukking denken.
Vlak voor we in september op vakantie gingen pakte ik mijn handwerk-koffer in(en alweer bleek dat er meer handwerkspul dan kleding meeging ;).
Omdat ik van te voren niet weet hoe
a) het licht is,
b) de stoelen zijn en
c) hoe het met mijn handwerk-zin gesteld is
neem ik van alles wat mee. Omdat mijn quilt (die voor Hem) net af was mocht ik ook iets nieuws. Ik nam dus een lap van een halve meter breedte mee en een patroon. Dat zou vast wel genoeg zijn dacht ik en de rest zou ik er dan daar wel afknippen.
Alsof de rolcentimeter nog niet uitgevonden was ging ik aan ‘t werk om na een paar randjes te ontdekken dat het wel een erg grote lap ging worden.
Help!
Genoeg stof had ik zeker maar wilde ik wel zo’n enorme lap? Uiteindelijk besloot ik om toch maar door te gaan, het was zulk leuk werk tenslotte. Verder was mijn kleine haakwerkje af en het licht was inderdaad niet geschikt om ‘s avonds tule te gaan zitten doorstoppen. Ik moest dus wel.
De afgelopen weken heb ik vrijwel dagelijks doorgebracht met het uittrekken van draden uit mijn lap, er op lettend dat er geen *"biemeltjes" uit zouden steken want dat zou onherroepelijk leiden tot beknorring van 'let-vooral-niet-op-mij' Dijn.
Eigenlijk wel gek, je koopt een dure lap waar je vervolgens een groot gedeelte weer van uittrekt en weggooit en na uren draadjes knippen ga je opnieuw uren- en dagenlang die gaten weer opvullen met nog duurdere draadjes.
Rare mensen, die handwerksters.
Fotograferen bleek niet makkelijk, de lap is nogal kreukelig en strijken is geen optie omdat ik hier en daar iets op moest tekenen. Om toch een idee te geven hierbij wat fotootjes.
Zover was ik twee dagen geleden – ik had natuurlijk geen tijd om eerder een logje te plaatsen, ik moest draden uittrekken. Onder het open-gefrummelde ding aan de onderkant komt nog een brede rand – dat wordt opnieuw uittrekken en dichtmaken en daarna nog een kleiner randje en dan kan ik eindelijk het overtollige linnen eraf knippen.
Een gedeelte van de bovenkant: het vierkant rechtsonder moet ik natuurlijk nog verder opvullen en op de rest van de lap ontbreekt nog het een en ander. Ja, daar kom ik de winter wel mee door ;)
Een gedeelte van het middenstuk. Ik werk een beetje van de hak op de tak. Dat vind ik bij deze lap wel prettig. Bij daglicht doe ik de moeilijkere stukjes en ‘s avonds werk ik de uitgetrokken draadjes om of ik borduur een eenvoudig randje. Dit is werk waar ik nog weinig ervaring mee heb en dat maakt het reuze spannend. Ik geniet!
*Dijn noemt de kleine draadeindjes die uitsteken als je de draadjes niet diep genoeg wegknipt biemeltjes. Bij Hardanger borduurwerk en ander opennaaiwerk zie je dat vaak, het staat niet zo mooi en het is jammer van je werk.
mijn tip voor deze week is: luister naar Dijn ;)
40 Reacties
Bij mijn nieuwste handwerkje of beter gezegd HANDWERK moest ik steeds aan die uitdrukking denken.
Vlak voor we in september op vakantie gingen pakte ik mijn handwerk-koffer in(en alweer bleek dat er meer handwerkspul dan kleding meeging ;).
Omdat ik van te voren niet weet hoe
a) het licht is,
b) de stoelen zijn en
c) hoe het met mijn handwerk-zin gesteld is
neem ik van alles wat mee. Omdat mijn quilt (die voor Hem) net af was mocht ik ook iets nieuws. Ik nam dus een lap van een halve meter breedte mee en een patroon. Dat zou vast wel genoeg zijn dacht ik en de rest zou ik er dan daar wel afknippen.
Alsof de rolcentimeter nog niet uitgevonden was ging ik aan ‘t werk om na een paar randjes te ontdekken dat het wel een erg grote lap ging worden.
Help!
Genoeg stof had ik zeker maar wilde ik wel zo’n enorme lap? Uiteindelijk besloot ik om toch maar door te gaan, het was zulk leuk werk tenslotte. Verder was mijn kleine haakwerkje af en het licht was inderdaad niet geschikt om ‘s avonds tule te gaan zitten doorstoppen. Ik moest dus wel.
De afgelopen weken heb ik vrijwel dagelijks doorgebracht met het uittrekken van draden uit mijn lap, er op lettend dat er geen *"biemeltjes" uit zouden steken want dat zou onherroepelijk leiden tot beknorring van 'let-vooral-niet-op-mij' Dijn.
Eigenlijk wel gek, je koopt een dure lap waar je vervolgens een groot gedeelte weer van uittrekt en weggooit en na uren draadjes knippen ga je opnieuw uren- en dagenlang die gaten weer opvullen met nog duurdere draadjes.
Rare mensen, die handwerksters.
Fotograferen bleek niet makkelijk, de lap is nogal kreukelig en strijken is geen optie omdat ik hier en daar iets op moest tekenen. Om toch een idee te geven hierbij wat fotootjes.
Zover was ik twee dagen geleden – ik had natuurlijk geen tijd om eerder een logje te plaatsen, ik moest draden uittrekken. Onder het open-gefrummelde ding aan de onderkant komt nog een brede rand – dat wordt opnieuw uittrekken en dichtmaken en daarna nog een kleiner randje en dan kan ik eindelijk het overtollige linnen eraf knippen.
Een gedeelte van de bovenkant: het vierkant rechtsonder moet ik natuurlijk nog verder opvullen en op de rest van de lap ontbreekt nog het een en ander. Ja, daar kom ik de winter wel mee door ;)
Een gedeelte van het middenstuk. Ik werk een beetje van de hak op de tak. Dat vind ik bij deze lap wel prettig. Bij daglicht doe ik de moeilijkere stukjes en ‘s avonds werk ik de uitgetrokken draadjes om of ik borduur een eenvoudig randje. Dit is werk waar ik nog weinig ervaring mee heb en dat maakt het reuze spannend. Ik geniet!
*Dijn noemt de kleine draadeindjes die uitsteken als je de draadjes niet diep genoeg wegknipt biemeltjes. Bij Hardanger borduurwerk en ander opennaaiwerk zie je dat vaak, het staat niet zo mooi en het is jammer van je werk.
mijn tip voor deze week is: luister naar Dijn ;)
40 Reacties
dinsdag 28 oktober 2008
Blijde verwachting
Ik schreef het zaterdag al, ik kreeg een brief met een prachtig postzegeltje.
Na een dagje winkelen in Utrecht stapte ik enigszins moe over de drempel en zag de envelop naar me knipogen. Voor mij? De brief kwam van het museum voor Naaldkunst en het postzegeltje was een gelegenheidszegel speciaal gemaakt bij de komende uitgave over Souvenirs de ma Jeunesse.
Ik schreef er al eerder over en "het boek" gaat er nu echt komen!
In de zomer van 2009 komt de nieuwe uitgave van het Museum van Naaldkunst uit en ditmaal is het onderwerp de Souvenir de ma Jeunesse. Het boek behandelt de geschiedenis van de pronkrol of Souvenir de ma Jeunesse tussen 1870 en 1935
"Het was in de 19e en begin twintigste eeuw de gewoonte om tijdens het verblijf op een meisjes pensionaat de werkstukken nuttige en fraaie handwerken te bewaren on de vorm van een handwerkrol of een album. Ook de proeven van bekwaamheid van industriescholen, kunstnaaldopleidingen en kweekscholen voor onderwijzeressen werden veelal zorgvuldig bewaard.
In het boek wordt een kleurrijke beschrijving gegeven van een groot aantal handwerkrollen, albums en losse proeven van fraaie handwerken uit de collectie van het museum. Aan de hand van oude foto’s en documenten wordt ingegaan op het ontstaan van het particuliere meisjesonderwijs. Een fraaie handwerkrol is op bijna ware grootte afgebeeld en kan gebruikt worden als voorbeeld voor repliceren. tenslotte worden drie telpatronen opgenomen." aldus een gedeelte van de tekst op de kaart.
Bij deze hebben jullie gelijk ook een glimp van het witwerklapje waar ik op dit moment zoveel uren van mijn tijd in stop.
Dit boek is natuurlijk een must voor de souvenir liefhebber.
Bij voorinschrijving ( en wel voor 1 januari 2009) ontvang je een wel heel aantrekkelijke korting. je betaalt dan € 34,50 inclusief verzending. Na verschijning kost het boek in de winkel € 42,50
Ik ga snel de betaling regelen voor ik het in de komende kerstdrukte vergeet ;)
Voor de wijze van voor intekenen verwijs ik naar de website van het Museum voor Naaldkunst.
Voor wie nieuwsgierig is naar het garen: dit is zijde van Caron, Waterlilies in de kleur eggshell, ik bestelde het vrijdag op de handwerkbeurs en vandaag zat het bij de post. Natuurlijk heb ik er een plannetje mee ;)
19 Reacties
Na een dagje winkelen in Utrecht stapte ik enigszins moe over de drempel en zag de envelop naar me knipogen. Voor mij? De brief kwam van het museum voor Naaldkunst en het postzegeltje was een gelegenheidszegel speciaal gemaakt bij de komende uitgave over Souvenirs de ma Jeunesse.
Ik schreef er al eerder over en "het boek" gaat er nu echt komen!
In de zomer van 2009 komt de nieuwe uitgave van het Museum van Naaldkunst uit en ditmaal is het onderwerp de Souvenir de ma Jeunesse. Het boek behandelt de geschiedenis van de pronkrol of Souvenir de ma Jeunesse tussen 1870 en 1935
"Het was in de 19e en begin twintigste eeuw de gewoonte om tijdens het verblijf op een meisjes pensionaat de werkstukken nuttige en fraaie handwerken te bewaren on de vorm van een handwerkrol of een album. Ook de proeven van bekwaamheid van industriescholen, kunstnaaldopleidingen en kweekscholen voor onderwijzeressen werden veelal zorgvuldig bewaard.
In het boek wordt een kleurrijke beschrijving gegeven van een groot aantal handwerkrollen, albums en losse proeven van fraaie handwerken uit de collectie van het museum. Aan de hand van oude foto’s en documenten wordt ingegaan op het ontstaan van het particuliere meisjesonderwijs. Een fraaie handwerkrol is op bijna ware grootte afgebeeld en kan gebruikt worden als voorbeeld voor repliceren. tenslotte worden drie telpatronen opgenomen." aldus een gedeelte van de tekst op de kaart.
Bij deze hebben jullie gelijk ook een glimp van het witwerklapje waar ik op dit moment zoveel uren van mijn tijd in stop.
Dit boek is natuurlijk een must voor de souvenir liefhebber.
Bij voorinschrijving ( en wel voor 1 januari 2009) ontvang je een wel heel aantrekkelijke korting. je betaalt dan € 34,50 inclusief verzending. Na verschijning kost het boek in de winkel € 42,50
Ik ga snel de betaling regelen voor ik het in de komende kerstdrukte vergeet ;)
Voor de wijze van voor intekenen verwijs ik naar de website van het Museum voor Naaldkunst.
Voor wie nieuwsgierig is naar het garen: dit is zijde van Caron, Waterlilies in de kleur eggshell, ik bestelde het vrijdag op de handwerkbeurs en vandaag zat het bij de post. Natuurlijk heb ik er een plannetje mee ;)
19 Reacties
zaterdag 25 oktober 2008
Drie mooie jaren
Mijn weblog bestaat vandaag op de kop af drie jaar. Reden om eindelijk eens dat logje te schrijven wat al zo lang in de pen zat. Ik heb het de afgelopen weken echt heel, heel druk gehad, was ook nog eens snipverkouden en had een enorme behoefte aan handwerken. Je snapt dat er dan niet heel veel tijd over blijft om te bloggen. Wij keerden uit Frankrijk terug met een erg kapotte auto. Een ongewenst treffen met een wijnboer die onverwacht en zonder kijken van baan wisselde met zijn tractor plus aanhanger. Schrikken en de blikschade was enorm. Eergisteren kregen we de auto pas terug en hij ziet er weer prachtig uit. Er waren nog meer perikelen, maar dit wordt een vrolijk log!
Ik begon drie jaar geleden dit weblog met een quilt die ik voor een tentoonstelling in het Westfries museum in Hoorn maakte, dit logje bedoel ik en het was mijn allereerste stukje voor nuttig en fraai. Ik had net op internet mijn quilt gespot en dat leek mij wel een aardig begin van mijn schrijverij.
Ik heb de quilt net nog even thuis gefotografeerd maar hij staat er net niet helemaal op. (ik stond nog wel op een stoeltje :(
Niet op onderstaand stoeltje want dat is net terug van de stoelenmatter. Mijn kindertjes zaten er op toen ze piepklein waren en nu is het voor Sophie. Nog even oefenen met zelf gaan zitten en dan heeft ze er vele jaren plezier van.
Het stoeltje is indertijd door mijn moeder beschilderd. ik heb nog meer gedaan de afgelopen weken behalve het stoeltje wegbrengen en ophalen: ik ben een flink eind opgeschoten met mijn witwerkgebeuren, ondertussen bedacht ik me dat ik een half zakdoekje af had voor haar en dus moest ik of razendsnel aan de slag of mijn plan laten varen. Het werd het eerste, natuurlijk ;)
Donderdag is mijn zakdoekje op de post gegaan. Ik ben zeer benieuwd naar de andere inzendingen dus binnenkort ga ik een dagje naar Delft om zakdoekjes te kijken.
Verder was er een dagje borduurgroep, de handwerkbeurs in de van Nelle fabriek in Rotterdam en vandaag een dagje Utrecht. De enige Utrechtse buit was een mooi geel lapje voor een quilt waar ik eerdaags aan wil beginnen. Op de handwerkbeurs kocht ik heel wat meer maar dat komt later wel eens.
Achter de schermen was ik ook nog druk met webloglezers-verzoeken en verzoekjes. Ik heb er een paar aangenomen en dat wordt leuk! Komend jaar is er weer regelmatig iets nuttigs of fraais te lezen.
Bij thuiskomst daarnet uit Utrecht lag er een envelop op de mat met een wel heel mooie postzegel. Een bericht van het museum van Naaldkunst met (o.a.) de mededeling dat het boek over Souvenirs doorgaat. Kijk en dat is natuurlijk plezierig nieuws!
31 Reacties
Ik begon drie jaar geleden dit weblog met een quilt die ik voor een tentoonstelling in het Westfries museum in Hoorn maakte, dit logje bedoel ik en het was mijn allereerste stukje voor nuttig en fraai. Ik had net op internet mijn quilt gespot en dat leek mij wel een aardig begin van mijn schrijverij.
Ik heb de quilt net nog even thuis gefotografeerd maar hij staat er net niet helemaal op. (ik stond nog wel op een stoeltje :(
Niet op onderstaand stoeltje want dat is net terug van de stoelenmatter. Mijn kindertjes zaten er op toen ze piepklein waren en nu is het voor Sophie. Nog even oefenen met zelf gaan zitten en dan heeft ze er vele jaren plezier van.
Het stoeltje is indertijd door mijn moeder beschilderd. ik heb nog meer gedaan de afgelopen weken behalve het stoeltje wegbrengen en ophalen: ik ben een flink eind opgeschoten met mijn witwerkgebeuren, ondertussen bedacht ik me dat ik een half zakdoekje af had voor haar en dus moest ik of razendsnel aan de slag of mijn plan laten varen. Het werd het eerste, natuurlijk ;)
Donderdag is mijn zakdoekje op de post gegaan. Ik ben zeer benieuwd naar de andere inzendingen dus binnenkort ga ik een dagje naar Delft om zakdoekjes te kijken.
Verder was er een dagje borduurgroep, de handwerkbeurs in de van Nelle fabriek in Rotterdam en vandaag een dagje Utrecht. De enige Utrechtse buit was een mooi geel lapje voor een quilt waar ik eerdaags aan wil beginnen. Op de handwerkbeurs kocht ik heel wat meer maar dat komt later wel eens.
Achter de schermen was ik ook nog druk met webloglezers-verzoeken en verzoekjes. Ik heb er een paar aangenomen en dat wordt leuk! Komend jaar is er weer regelmatig iets nuttigs of fraais te lezen.
Bij thuiskomst daarnet uit Utrecht lag er een envelop op de mat met een wel heel mooie postzegel. Een bericht van het museum van Naaldkunst met (o.a.) de mededeling dat het boek over Souvenirs doorgaat. Kijk en dat is natuurlijk plezierig nieuws!
31 Reacties
woensdag 8 oktober 2008
Francine
Een paar weken voor de vakantie ontdekte ik haar, Francine Zeil uit Gerstheim, een plaatsje aan de Rijn tussen Colmar en Straatsburg.
Dit is haar weblog en als je even flink naar beneden "muist" zie je wat mijn aandacht trok. Francine heeft namelijk met enige regelmaat open huis, of beter gezegd open schuur, en dan laat ze haar verzameling antieke merklappen en ander oud textiel zien. In de zomer was dat vrij uitgebreid, toen was ook de buitenruimte op het erf bij de expositie betrokken maar nu, vanwege de quiltexposities tijdens de Carrefour had ze een "kleinere" expositie in haar enorme schuur.
Ik heb genoten! We werden zeer hartelijk ontvangen (wij waren de enigen op dat moment en ze was zeer verheugd niet alleen een man in haar "groepje" aan te treffen maar ook nog eens eentje die zinnige vragen stelde, belangstelling toonde en er ook nog e.e.a. van af bleek te weten ;)
Als liefhebbende echtelieden pik je natuurlijk in de loop der tijden toch heel wat informatie op over elkaars interesses.
Om een klein idee te geven wat wij zo al aantroffen in Gerstheim geeft onderstaande foto een aardig beeld:
en dit is dan nog maar een klein deel van de expositie die bestond uit merklappen, schoollapjes, Redwork uit de Alsace, Kelsch en ander linnengoed, oud handwerkgerei, te veel om op te noemen maar zoals Francine zei, dit was slechts een gedeelte van haar verzameling.
Al vertellend, ze bleek behalve Frans ook Elszassisch te spreken (een soort Duits met raakvlakken aan de Nederlandse taal), legde ze ons uit waaraan je kon zien of een schoollapje van Duitse of Franse gezindheid was, gaf ze informatie over diverse bijzondere technieken waarin de handwerkjes gemaakt waren, technieken die ik me tegenwoordig probeer eigen te maken voor mijn souvenir en had ze allerlei verhalen over herkomst van haar schatten.
Zo zie je op bovenstaande foto een oud stuk beddengoed dat omstreeks 1855 in een kraambed gebruikt werd, zowel om de moeder prachtig uit te doen komen maar ook om de nieuw geborene in te wikkelen.
Deze stijl van borduren met levensbomen in rood en de afwerking met geknoopte franjes zie je ook – bijvoorbeeld als overhanddoek voor de zondag bij de Amish. Dat is niet zo gek omdat er ook uit die streek indertijd velen de oversteek naar de VS hebben gemaakt.
Aardig was ook de opmerking van mijn lief dat het borduurwerk wellicht was verschoten door het vele wassen. Nee, zei Francine: er werd vroeger langs de Rijn veel meekrap verbouwd om rode kleurstof uit de wortels daar van te verkrijgen. Het water dat gebruikt werd om de garens te spoelen na het verven kleurde het water van de Rijn rood. Niet voor niets werd die kleur ook Rouge du Rhin genoemd en is er nu nog een merk borduurpatronen wat daar naar genoemd is. Tot zover was ons ook bekend, maar wat voor ons nieuw was dat er behalve de industriële ververijen ook thuis vaak geverfd werd voor eigen gebruik. Door de slechtere kwaliteit van de wortels en het verfwerk was dit thuis geverfde garen vaak veel lichter van kleur, eerder donker-rose dan rood, maar op zich is het ook een mooie kleur. Van dit werk had ze de draadjes aan de achterkant nauwkeurig bekeken en gezien dat ook de oorspronkelijke kleur veel lichter was geweest dan het diepe rood van de ververijen.
Heel opmerkelijk was onderstaand borduurwerk van religieuze aard:
het was vrij fijn geborduurd maar het meest vreemd waren de hoofdjes en de handen en voeten: die waren namelijk niet geborduurd maar geschilderd. Op heel fijne stof zijn eerst die onderdelen geschilderd en daarna onzichtbaar op het linnen geborduurd daar waar er geen borduursteken waren. Een merkwaardige combinatie.
Bijna aan het eind van de toer kwam ik deze Souvenir de ma Jeunesse tegen:
en ook dat bleek niet de enige te zijn die ze had. Deze bestond voornamelijk uit nuttige technieken, maar op de achtergrond zie je er ook nog twee geheel met tapisserie steken.
Tot slot nam Francine ons mee naar haar chambre d’hôte, een soort B&B; daar zou ik graag eens een nachtje logeren. Francine blijkt namelijk haar antieke beddengoed ook te gebruiken en ze heeft een mangel om alles piekfijn en glad te strijken. Voor foto’s van de slaapkamer kijk even op Francine’s weblog van 27 mei, is het geen plaatje?
voor meer foto’s van de expositie: zie het weblog van Gigi, zij was er in juni
37 Reacties
Dit is haar weblog en als je even flink naar beneden "muist" zie je wat mijn aandacht trok. Francine heeft namelijk met enige regelmaat open huis, of beter gezegd open schuur, en dan laat ze haar verzameling antieke merklappen en ander oud textiel zien. In de zomer was dat vrij uitgebreid, toen was ook de buitenruimte op het erf bij de expositie betrokken maar nu, vanwege de quiltexposities tijdens de Carrefour had ze een "kleinere" expositie in haar enorme schuur.
Ik heb genoten! We werden zeer hartelijk ontvangen (wij waren de enigen op dat moment en ze was zeer verheugd niet alleen een man in haar "groepje" aan te treffen maar ook nog eens eentje die zinnige vragen stelde, belangstelling toonde en er ook nog e.e.a. van af bleek te weten ;)
Als liefhebbende echtelieden pik je natuurlijk in de loop der tijden toch heel wat informatie op over elkaars interesses.
Om een klein idee te geven wat wij zo al aantroffen in Gerstheim geeft onderstaande foto een aardig beeld:
en dit is dan nog maar een klein deel van de expositie die bestond uit merklappen, schoollapjes, Redwork uit de Alsace, Kelsch en ander linnengoed, oud handwerkgerei, te veel om op te noemen maar zoals Francine zei, dit was slechts een gedeelte van haar verzameling.
Al vertellend, ze bleek behalve Frans ook Elszassisch te spreken (een soort Duits met raakvlakken aan de Nederlandse taal), legde ze ons uit waaraan je kon zien of een schoollapje van Duitse of Franse gezindheid was, gaf ze informatie over diverse bijzondere technieken waarin de handwerkjes gemaakt waren, technieken die ik me tegenwoordig probeer eigen te maken voor mijn souvenir en had ze allerlei verhalen over herkomst van haar schatten.
Zo zie je op bovenstaande foto een oud stuk beddengoed dat omstreeks 1855 in een kraambed gebruikt werd, zowel om de moeder prachtig uit te doen komen maar ook om de nieuw geborene in te wikkelen.
Deze stijl van borduren met levensbomen in rood en de afwerking met geknoopte franjes zie je ook – bijvoorbeeld als overhanddoek voor de zondag bij de Amish. Dat is niet zo gek omdat er ook uit die streek indertijd velen de oversteek naar de VS hebben gemaakt.
Aardig was ook de opmerking van mijn lief dat het borduurwerk wellicht was verschoten door het vele wassen. Nee, zei Francine: er werd vroeger langs de Rijn veel meekrap verbouwd om rode kleurstof uit de wortels daar van te verkrijgen. Het water dat gebruikt werd om de garens te spoelen na het verven kleurde het water van de Rijn rood. Niet voor niets werd die kleur ook Rouge du Rhin genoemd en is er nu nog een merk borduurpatronen wat daar naar genoemd is. Tot zover was ons ook bekend, maar wat voor ons nieuw was dat er behalve de industriële ververijen ook thuis vaak geverfd werd voor eigen gebruik. Door de slechtere kwaliteit van de wortels en het verfwerk was dit thuis geverfde garen vaak veel lichter van kleur, eerder donker-rose dan rood, maar op zich is het ook een mooie kleur. Van dit werk had ze de draadjes aan de achterkant nauwkeurig bekeken en gezien dat ook de oorspronkelijke kleur veel lichter was geweest dan het diepe rood van de ververijen.
Heel opmerkelijk was onderstaand borduurwerk van religieuze aard:
het was vrij fijn geborduurd maar het meest vreemd waren de hoofdjes en de handen en voeten: die waren namelijk niet geborduurd maar geschilderd. Op heel fijne stof zijn eerst die onderdelen geschilderd en daarna onzichtbaar op het linnen geborduurd daar waar er geen borduursteken waren. Een merkwaardige combinatie.
Bijna aan het eind van de toer kwam ik deze Souvenir de ma Jeunesse tegen:
en ook dat bleek niet de enige te zijn die ze had. Deze bestond voornamelijk uit nuttige technieken, maar op de achtergrond zie je er ook nog twee geheel met tapisserie steken.
Tot slot nam Francine ons mee naar haar chambre d’hôte, een soort B&B; daar zou ik graag eens een nachtje logeren. Francine blijkt namelijk haar antieke beddengoed ook te gebruiken en ze heeft een mangel om alles piekfijn en glad te strijken. Voor foto’s van de slaapkamer kijk even op Francine’s weblog van 27 mei, is het geen plaatje?
voor meer foto’s van de expositie: zie het weblog van Gigi, zij was er in juni
37 Reacties
Abonneren op:
Posts (Atom)