Zaans museum

Vandaag was de laatste dag dat de tentoonstelling Ode aan Nederland met foto's uit het prachtige dikke boek between the sea and the sky in het Zaans museum op de Zaanse schans bezocht kon worden. Als extra feestelijke afsluiting was er een klederdracht presentatie op  de catwalk.

Natuurlijk wilde ik er bij zijn en dus zat ik al vroeg in de trein

Na eerst een rondje Zaans museum en aansluitend een wandelingetje door de Zaanse Schans was het tijd voor een boterhammetje en ondertussen zag je hier en daar al wat groepjes in klederdracht arriveren. 

Het was niet overal even gemakkelijk om mooie foto's te maken zonder storende mensen voor je lens maar op een paar plekken werd er echt geposeerd en als je een goed plekje had kon je best een mooi plaatje maken.

hierboven een echtpaar van de groep De Zaanse kaper en daaronder twee foto's met Volendammers

 Na nog een mooi Volendams meisje hieronder een foto waar Volendam Marken ontmoet

 helaas moet ik alle foto's verkleinen, anders ben ik zo door mijn blogruimte heen

Spakenburgers, met hen had ik een leuk gesprek. Veel mensen uit de klederdracht groepen zie ik ook vaak terug bij de textielmarkt van de Kostuum vereniging

 Nog een lid van de Zaanse kaper, wat een prachtige en rijke dracht

Marken was ook zeer aanwezig want behalve dit drietal was  ook muziekvereniging Juliana uit Marken meegekomen. Natuurlijk ook in Marker dracht en ze speelden de sterren van de hemel.

Als kers op de taart was ook Jimmy Nelson aanwezig bij deze fantastische presentatie. Zo leuk om de maker van mijn prachtige fotoboek in real life te zien.
 

Ik heb ook heel wat details van de diverse drachten kunnen bekijken en fotograferen, maar daarover een andere keer meer.

groetjes vanuit mijn bed

 De afgelopen dagen heb ik voor het grootste deel van de tijd in bed doorgebracht, een of ander virus met verhoging en een hoop gehoest en gesnotter. Weinig animo om te borduren. Nu heel even op om een blogje te schrijven en een 'oud' borduurwerkje te laten zien. Het is niet echt oud....het borduurwerk startte ik op de Mardilaat afgelopen november,  de gezellige jaarlijkse handwerkbeurs in Tallinn waar ik bij de borduurschool van Lihula de fijne kneepjes van het wolborduren leerde. Vorig jaar was ik daar ook, maar jaar twee ging me beduidend beter af dan het eerste jaar. Soms moeten de dingen eerst even bezinken. Het middendeel van mijn borduurwerkje kwam zo ongeveer ter plekke af onder het strenge oog van de juffrouw :) Eenmaal thuis maakte ik er nog een randje vergeet-me-nieten langs en een randje Mariahartjes. Met gekochte Estse bandjes werkte ik het tasje af. 

Natuurlijk had ik voor de achterkant ook een mooi geweven Estlandse streepstof die wordt gebruikt voor de rokken in de klederdracht. Helemaal blij mee

dag 2022, welkom 2023

 Een nieuw jaar is nog geen nieuw jaar als er niet een zakje komt, of Trousse de mémoires zoals ik het ooit heel deftig noemde. Het heeft eventjes geduurd, dat nieuwe zakje, het moet altijd even 'broeden' en dat duurde deze keer wat langer. 

Vorig jaar maakte ik dit zakje in de kleuren van lichte rouw op Marken, ik gebruikte een broek van mijn man als 'basis'. Ondanks een verhuizing, een dipje, een kneuzing en een verkoudheid raakte het zakje in 2022 goed gevuld....

en omdat het een dierbaar zakje is, zo met die broekspijp,  mag het nog een tijdje goed gevuld in de boekenkast staan...maar ondertussen is 't wel tijd voor iets nieuws.

Plan A was om deze keer paarse lapjes in de rouw van Spakenburg te kiezen en daar een patchwork zakje van te maken...dat is me niet gelukt, enerzijds was het teveel werk omdat een van de door mij gestelde 'eisen' is dat het werk aan het zakje niet te lang mag duren. anderzijds bleef ik hangen in heel zware rouw. Dat was uiteraard niet de bedoeling, het mag inmiddels wel een onsje minder...

Voor Plan B bleef ik wel in Spakenburg maar ik ging iets subtieler te werk. Ik begon met de mooie sitsen en ruiten zonder rouwkleuren....

De voorkant, voor zover zichtbaar heeft aan de onderkant de ruiten van het schort, daarboven als omslag een mooie oude sits van de kraplap,  daarover een rood geruite strip. 

De blauwe ruit aan de achterkant is van een oud schort in de rouw.

Ook de mooie paars gebloemde stof is een rouwkleur. Dit stukje zit aan de voorkant boven het schortenbontje van uit de rouw. Als de omslag over het zakje is, is deze rouwkleur niet goed zichtbaar

en ook dat is een beetje symbolisch.  Het zakje sluit met de banden die ook in de dracht gebruikt worden om de kraplap vast te zetten. 

De eerste dingen mogen in mijn zakje, traditiegetrouw als eerste de kurk ( dit jaar kurken, oeps)  van de Crémant 'd Alsace fles(sen)  om het nieuwe jaar feestelijk in te luiden...

Het rode zakje mag naar de achtergrond en ik verwelkom 2023.

Folded embroidery

In het vorige blog liet ik mijn jaarzakje voor 2019 zien, het is op de Chinese manier geborduurd,over een knipselwerkje van papier zoals de Miao dat doen en verder afgewerkt op een manier zoals je ook bij de Miao zou kunnen tegenkomen. Inspiratie deed ik o.a. hier op. Het was mijn derde bezoek aan 'China' in korte tijd. Ik was bij de opening in november en dat smaakte beslist naar meer. In december bezocht ik het museum nogmaals; dit keer met een speciale rondleiding door Mieke Gorter. Je leert en ziet zoveel méér in zo'n toer door het museum met iemand die alle onderdelen, sieraden en kostuums zo goed kent en die zoveel verhalen heeft over de minderheden in het China. Het was een feestje, die rondleiding en daarom keek ik ook heel erg uit naar de workshop folded embroidery die ik gisteren met een klasje gelijkgestemden volgde in Rijswijk.

Zoals ik van Mieke gewend ben waren er heel veel voorbeelden te zien van hetgeen we zouden maken. De ochtenduren besteedden we aan het vouwen met papieren strookjes om ons de manier van werken eigen te maken. Na de lunch gingen we beginnen aan het echte werk met ienie-mienie stukjes geprepareerde zijde die we met naald en draad vastzetten op een speciaal ondergrondje.

Een voorbeeldje 'met een verhaal'; ik fotografeerde het nog voordat ik wist dat er een verhaal wás, maar het gaatje, zeg maar rustig gat intrigeerde me....Juist door zo'n onvolkomenheid kun je weer andere dingen zien aan zo'n voorbeeld. In dit geval hoeveel laagjes er boven elkaar waren gepropt.

Ook de achterkant werd gefotografeerd. Ook daar leer je van. Ter linkerzijde hoorde ik nog: je hoeft gelukkig niet steeds af te hechten..... Inderdaad een klein geluk in dit spinnenweb aan de achterkant...

We leerden van alles over de afwerking met bandjes en we kregen er een paar mee voor thuis...Kleine cadeautjes bij de toch al zo leuke workshop.

Na nog een tijdje prutsen op de zaterdagmiddag is dit mijn resultaat tot nu.....Het is leuk om er mee bezig te zijn. Hier ligt mijn zijden vouwwerkje op een Zhen Shu Bao, mijn Chinese garenboekje dat ik eerder maakte in een workshop bij Mieke.

Hier eindigt voorlopig mijn reisje China. Wie zin en tijd heeft om naar de tentoonstelling in Rijswijk te gaan is daar welkom tot en met zondag 27 januari. Er komt nog een workshop Folded embroidery daar op 18/1 en een workshop Shu Bao op 25/1. Ook is er nog een rondleiding op 15 januari. Of er nog plaats is weet ik niet, voor info kun je contact opnemen met het museum

een heel klein rijglijfje

Nu de e-cursus gedaan is en alle lapjes die ik voor de Pronkrol maakte keurig ingenaaid zijn aan inmiddels zo'n negen meter (!) Marker Pronkrol mag ik lekker voor mezelf verder gaan werken aan de resterende drie meter. Vorige maand maakte ik een heel klein rijglijfje. Met de zwarte stof die voor de grote rijglijven gebruikt wordt en die gelukkig nog op Marken te koop is ging ik aan de slag. Ik tekende een patroontje en vulde het in met de karakteristieke motiefjes die de oude rijglijven kenmerken. Omdat het in de rol moet passen kan het rijglijje niet heel groot zijn. Er past - zeg maar - een flinke mannenhand in. Borduren met wol was op deze schaal niet aan de orde en dus probeerde ik een en ander met DMC splijtzijde. Ik borduurde met de kleurtjes die ik eerder had geselecteerd voor de cursus en alles matchte wonderwel vond ik. Toen ik halverwege was vond ik een erg mooi en erg oud stukje koor waar ik de armsgaten, de hals en de panden mee kon afzetten. Voor de onderkant had ik helaas te weinig. Aangezien we toch die week een afspraak hadden op Marken besloot ik in het winkeltje van mevrouw Visser te vragen of zij misschien een stukje oud koor had. Dat bleek het geval en al zoekend prees ze het mooie stukje koor wat ik zelf had meegebracht. Het is echt heel oud en van een prachtige kwaliteit zei ze om vervolgens op te merken dat het koor was wat in de rouw werd gebruikt. Hm.....Even was ik van slag....maar na onze afspraak in het museum met de dames van de textielcommissie veranderde dat.... De dames van de textiel waren namelijk speciaal naar het museum gekomen om de Pronkrol uit de e-cursus te komen bekijken. Lof alom en het was erg leuk om te zien hoeveel stof tot gesprek alle stukjes uit de rol gaven. Het rijglijfje kwam ook ter sprake en een van de dames merkte op dat ik zulke mooie ingetogen kleuren had gebruikt. Precies zoals de oude rijglijven waren. Ook de door mij gekozen kleuren bleken 'in de rouw' te zijn zodat alles alsnog netjes op zijn pootjes terecht kwam. Ik had gelukkig nog weinig witte draadjes gebruikt om de denkbeeldige baleinen te omlijnen. Eenmaal thuis heb ik de paar draadjes verwijderd en vervangen voor rode, dat hoort zo, in de rouw ;) Het oude stukje koor wat ik op Marken kocht heb ik uiteindelijk niet gebruikt; mevrouw Visser vertelde dat zij dat vroeger 'gewoon' met zwart keeperband omzoomde. Dat laatste bleek voor mijn rijglijfje ook de mooiste oplossing.

Morgen

Zijn jullie al helemaal 'bij' met alles in en rond de eerste e-Cursus Marken? Eerlijk gezegd, ben ik dat zelf nog niet helemaal, maar dat kan ook niet anders als je het hele voorjaar en de zomer werkt aan het vervolg. We horen regelmatig berichtjes dat er met spanning wordt uitgekeken naar de tweede e-cursus Marken waarin niet het leren van de technieken centraal staat, maar het maken van een Pronkrol. Dat alles natuurlijk helemaal in Marker stijl. Gisteren werd de laatste hand gelegd aan de eerste les en kreeg ik als eerste mijn versie in de mailbox. Eerlijk gezegd was ik er superblij mee, het is zo leuk om al die blaadjes uit de printer te zien rollen; het ziet er zo anders uit 'in druk' dan op het scherm. Straks ga ik alles in mapjes doen en dan kan ik voor het eerst bladeren in de nieuwe cursus. Morgenochtend gaat voor jullie het Marker lesdoosje open en vindt ieder die zich heeft aangemeld èn heeft betaald de cursus op de virtuele mat. Wie zich ondertussen heeft bedacht en toch wil meedoen, kan zich nog altijd opgeven. Dat kan hier: klik,klik Wij zijn natuurlijk héél benieuwd hoe deze eerste Pronkrol les bij jullie ontvangen wordt.

Niet zo nuttig

Daar zit je dan met een weblog wat nuttig en fraai heet, dagenlang bordurend aan een niet zo heel erg nuttig lapje. Goed, er is wel een hoger doel waarvoor het lapje gemaakt wordt, het wordt namelijk onderdeel van de twaalf meter lange Souvenir de ma Jeunesse waarvan ik op dit moment zo'n acht à negen meter klaar heb.

Het onderwerp van mijn pogingen is naaldkant en wel die in oude hemdsplitjes die tussen 1782 en 1845 op proeflappen door kleine meisjes op de naaischooltjes geborduurd werden. In het Merklappenmuseum in het Duitse Celle kun je een tiental van deze proeflappen zien, de een nog mooier dan de ander. Sinds ik aan mijn Souvenir de ma Jeunesse werk heb ik belangstelling voor deze bijzondere staaltjes van borduurwerk in naaldkant maar om heel eerlijk te zijn durfde ik dit werk niet eerder aan. Onlangs attendeerde Trijnie mij op deze merklapjes met daarbij de opmerking dat zij dat echt wat voor mij vond. Bijna tegelijkertijd stuurde een vriendin uit Japan mij een kopie van een Nederlands boekje over naaldkant en dat boekje heb ik meegenomen op vakantie en grondig bekeken. Thuisgekomen ging ik aan de slag en wat viel het mee...Zo leuk om te ontdekken dat wat een paar jaar geleden echt 'te hoog gegrepen' was, nu zo vlotjes uit mijn naald en draad 'rolt'.

Het totale lapje krijgt straks een formaat van ongeveer 24 x 24 cm, net als sommige proeflapjes uit Celle. Het lapje heeft een geborduurd kransje in rood, later komen daar mijn initialen nog in en het jaartal, daaromheen komen vier vierkanten met naaldkantvulling.

Dit vierkantje is bijna af, rondom komt nog een geborduurd randje in Franse knoopjessteek, hier zie je dat op een ander vierkantje wat al wel zo'n rand heeft:

Een patroon van zo'n lapje heb ik niet, ik werk vanuit de foto's bij een artikel dat ooit in het tijdschrift Handwerken zonder Grenzen stond.

Aan elk van de vier zijden tenslotte komen drie hemdsplitjes, twaalf in totaal dus, waarvan ik er inmiddels twee (bijna) af heb. In het naaldkant van de splitjes worden allerlei kleine symbolen geborduurd zoals een hart (liefde), grote en kleine ruiten (vrouwelijk scheppend vermogen, geboorte) en dergelijke. Ook initialen kunnen in de kleine naaldkantvoorbeelden voorkomen. In de beide splitjes die ik maakte zie je boven een hart en links een ruit met de letter 'M' daarboven.

Het kransje met de vier vierkanten en een splitje ziet er zo uit. Inmiddels is daar vanmiddag een tweede splitje bijgekomen.

Wie zich inmiddels afvraagt wat de functie is van de naaldkantjes in de hemdsplitjes: wel, als je stof inknipt om een splitje te maken is dat op de ronding erg kwetsbaar en het scheurt gemakkelijk uit in het gebruik of in de was. Dat komt omdat er daar te weinig stof over is om een zoompje te maken. Om het uitscheuren tegen te gaan moet je de trekkracht van de ronding verplaatsen naar de zijkanten van het split waar de stof immers veel steviger is. Eigenlijk zou je ook kunnen volstaan met een gespannen koordje tussen de beide zijkanten, ongeveer ter hoogte van de 'tandjes' bovenop het naaldkant. In vroeger tijden was het 'mode' om het gehele vlakje op te vullen met naaldkant, niet alleen nuttig maar ook decoratief. Het oefenen van de naaldkantjes is erg leuk om te doen al moet ik het wel op een rustig moment doen als ik niets anders aan mijn hoofd heb. Het blijft toch een ingewikkeld werkstukje. Op de andere vrije momenten haak ik gezellig aan een haakrolletje met verschillende patroontjes, dat kan ik tenminste uithalen als ik een foutje maak ;)

Muts

Mutsen heb je in allerlei soorten.Deze kwam ik vorige week tegen bij mijn bezoek aan het Nederlands Openlucht Museum  in Arnhem. De laatste jaren is het museum bevolkt door personeel dat niet alleen  op een leuke en leerzame wijze laat zien hoe in vroeger tijden de dingen verliepen, maar ze zijn bovendien ook erg kundig op hun vakgebied. Deze "mutsenmaakster" uit Vierhouten wist er dan ook alles van, niet alleen had ze het vak in haar vingers maar ze kon er ook van alles over vertellen. Je mocht haar letterlijk "het hemd van het lijf vragen" en dat heb ik gedaan ook, we hebben een erg leuk gesprek gehad waarin ik weer heel wat wijzer ben geworden. Ik mocht foto's maken en een aantal hiervan zie je hieronder.  Het plooien van het kant

Zondags plaatje

Deze mevrouw is vanwege de foto op haar paasbest. Ze draagt het Normandische kostuum uit de streek. Zij houdt zich bezig met een ambacht dat nu niet meer op deze wijze gedaan zal worden. Maar welk ambacht? Het heeft uiteraard iets met handwerken te maken, maar wat?
Roept u maar, vanavond laat wordt het raadsel opgelost