woensdag 27 april 2022

Zwaantje gezien, mapje dicht

 Het heeft even geduurd voor ik weer de  tijd en vooral ook de rust vond om te handwerken. Na een jaar van onrust, opruimen in- en daarna weer uitpakken begint het 'gewone' leven langzaam weer terug te keren. Na mijn mooie doosje, mijn casket, uit het boek wat ik aan Zelf cadeau gaf voor mijn verjaardag besloot ik kortgeleden om nog zo'n mooi projectje uit dat boek te maken. Mijn keuze viel op een mapje met Zwaantjes...Kijk maar mee.......


 Een naaietuitje met een ongebruikelijke vorm, het is geborduurd met zijde en de voeringstof is eveneens zijde

in het midden een vakje voor naalden en spelden, beide kanten hebben een ander borduurtje

het borduurwerkje met de eitjes liet ik eerder al zien rond Pasen op mijn Fb pagina,


de andere kant heeft een takje met besjes en twee vogeltjes. Alle vogeltjes hebben een kroontje van goudkleurige zijde,  leuke timing dat het nu op koningsdag af is en ik het kan laten zien.


er is ook een garenhoudertje bij met aan een kant een zwaan, aan de andere kant mijn initialen, het jaartal en een takje met besjes. Ik houd me zelden aan het patroon. Mijn mapje is kleiner dan in het boek omdat ik ander linnen gebruikte. Ook heb ik zelf mijn kleuren gekozen, dat doe ik meestal omdat ik de 'voorgeschreven' garens niet heb en dan liever een keus maak uit wat er wel op voorraad is, dan naar de winkel hollen om het 'goede' te kopen. Ook in de afwerking ben ik mijn eigen gang gegaan en dat pakte ook deze keer prima uit.

 


Wat ik zelf erg leuk vind is het gebruik van verschillende steekjes. Dat maakt het werken eraan zoveel leuker, de besjes rond deze boog waren ontzettend leuk om te borduren en het resultaat is verrassend..



Je hebt nu alles wel gezien van mijn mapje, dus.... Zwaantje gezien? mapje dicht!




 



dinsdag 15 maart 2022

Over en uit

 Geen paniek, ik ben niet aan het stoppen (met bloggen). Dit blogje gaat kort over mijn verhuizing....Ik ben verhuisd, het plan lag er al voor samen,  maar het werd alleen. Een heel gedoe, waar ik dankzij twee lieve kinderen en twee minstens zo lieve schoonkinderen fantastisch doorheen geloodst ben. Er zijn nog losse eindjes, er worden nog nieuwe meubels geleverd, er moeten nog Dingen opgehangen en het oude huis is op een haar na verkocht...nog even en ik ga tevreden achterover leunen en genieten.....

Dit was dus het 'over' deel van dit verhaal....

Ondertussen werd er ondanks de nog heersende covid toch weer steeds meer mogelijk en mijn eerste echte uitje sinds tijden was naar Maarn waar de Antiek textiel markt werd georganiseerd door de kostuumvereniging

 En uit was ik.  Eerst heerlijk snel bij de trein ( vier minuten)  vanuit mijn nieuwe appartement waar ik al drie hele dagen woonde....onderweg nog gezellig met een bekende gekletst die ook naar Maarn ging en daarna alle kraampjes af om al het moois te bekijken. 


Ik vond een klein geborduurd Miao dingetje, leuk voor mij om de steekjes te bestuderen. Aan de achterkant is het net weer anders: 


de bovenkant is open dus het zou mij niet verbazen als het iets is wat aan een tasje heeft gezeten....of misschien is het op zichzelf wel een piepklein tasje waarvan wellicht het koordje ontbreekt. Ik kocht er twee en de andere gaf ik aan een liefhebber die het ook wel heel graag wilde hebben...het is ook daar in goede handen, weet ik.

Ik kocht een heel klein bandje voor een kindermutsje uit Marken...en daarna nog een Miao voorwerpje, Chinees Zilver,  dus je moet er niet teveel op poetsen. :) 

Het is volgens mij een handwerkgereedschapje. 



er is een soort priempje aan, een pincet en een oorlepeltje. Dat laatste brengt me op het idee dat het voor handwerken is bedoeld. Met oorsmeer werd vroeger de draad glad gemaakt. Ik denk dat in China de bijenwas inmiddels ook wel gebruikt zal worden en nog een ander spulletje waarmee de zijden draad glad wordt gemaakt. 


 Dit is het hele dingetje. Ik heb me laten vertellen dat het aan de riem werd gedragen. 


de meest opmerkelijke vondst was dit handwerkdoosje. Ik pakte het op en het bleek letterlijk loodzwaar. Dat kan kloppen want in de bodem is een plak lood verwerkt. Het is dus behalve een doosje ook een Plombe....


onderin het doosje zit een piepklein laatje, er kan net een flink plakje kaas in...

zowel in het deksel als in de onderkant zit een gaatje. In het doosje zit een pinnetje met een knopje wat precies tussen beide gaatjes past. Ik denk dat dit is om het werk omheen te leggen zodat je het onder spanning kunt houden tijden het werk. 


In het doosje zit een minuscuul raamwerkje, het lijkt een beetje op een borduurraam maar dan een cm of 10 breed, het kan rechtopgezet worden met een haakje en het werkstukje kan opgespannen worden met een klein benen of ivoren tandwieltje. 


en wat is nou de bedoeling van dit alles? Het is niet een gewoon naaidoosje maar eentje die speciaal bedoeld is om filetknoopwerk te maken. Dat verklaart de plombe, voor filetknoopwerk heb je wat spanning op je draad nodig, het 'borduurraampje en het kleine spijltje tussen doos en deksel die beiden die spanning kunnen geven zonder dat het zware doosje verschuift. 


en het verklaart de inhoud in het kleine vakje boven: een frivolité schuitje, garenwindertjes en vooral naalden speciaal voor filetknopen, aan beide kanten zit een v-vormig uiteinde waar je garen om heen kunt wikkelen en waarmee je de knoop kunt maken. Er zitten een aantal verschillende diktes van die naalden in. Ook zijn er wat knooplatjes,  nodig bij Filetwerk om de grootte van de steken gelijk te houden in het doosje...

LInks van het doosje bevindt zich ook nog een prachtig garenwindertje, het kan met een bodempje uit de doos genomen worden.

Ik vind het wel wat, mijn nieuwe aanwinst. Eerlijk gezegd ben ik nog niet eerder zo"n doosje tegen gekomen.....

zondag 13 februari 2022

het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen

 Veertien werd ze, afgelopen vrijdag. De week ervoor zat ze noodgedwingen thuis. Eerst vanwege covid bij klasgenootjes waardoor de gehele klas naar huis moest.  Enkele dagen later,  toen iedereen weer naar school mocht,  bleek ze het zelf te hebben. Ze versierde haar eigen kamer met papieren vlaggetjes...hoera, covid.  Niet omdat ze niet liever naar school was gegaan, maar omdat ze nu en dan humor heeft....en dat moet gevierd natuurlijk. 


Het bleef voor haar een beetje onduidelijk dit jaar of ik een vlaggetje zou maken. Ze weet dat ik op dit moment heel erg bezig ben met veertig jaar wonen in dozen te doen om ze binnenkort ergens anders weer uit te pakken. Andere jaren vraag ik haar ook wat zij graag op haar vlaggetje zou willen....en dat deed ik dit jaar niet. Ik moest ook erg zoeken naar lapjes, want inderdaad, alles zat veilig in karton verpakt te wachten op betere dagen. Een quiltende vriendin bood al hulp aan mocht het niet lukken met draadjes en stof maar ineens vond ik toch het een en ander en kon ik aan de slag. 


Het werden veertien mini vlaggetjes aan een slinger die ik op een normaal formaat vlaggetje naaide. Het malletje voor de grote vlag was uiteraard ook al ingepakt, maar gelukkig wist dochter Elise raad door een van de oude vlaggetjes op te meten. Een nieuw malletje was zo getekend en in de korte avonduurtjes ( nog zoveel te doen) naaide ik met de hand 14 vlaggetjes om in festonsteek. Ik haakte ze aan elkaar met een mooi haakrandje en mijn slinger was klaar. Op de achterkant schreef ik alle thema's op van de vorige 13 vlaggetjes, zoals je hieronder kunt zien. 


en omdat er nog een stukje lege stof over was kwamen er ook nog wat andere steekwoorden bij,

woorden die in het afgelopen jaar vaak naar boven kwamen. En om de feestelijkheid te verhogen veranderde ik tijdelijk mijn emailadres in....


verhuisoma@allelapjeszijnalingepakt.nl

Sophie was er een beetje zenuwachtig over of er dit jaar een vlaggetje zou zijn.....Gelukkig had ik er een en ze was er enorm blij mee....


dinsdag 8 februari 2022

het geslacht Indermaur uit Berneck

 Nadat mijn lief in een ver verleden zijn familie stamboom had uitgezocht gingen we samen op zoek naar mijn worteltjes. Mijn oma van moederskant kwam gratis, een nicht van mij, ze is kortgeleden helaas overleden had dezelfde oma als ik. Nicht was een bekende zangeres en BN-er en haar - en dus ook mijn verleden kwam via het tv- programma Verborgen verleden. Dat verleden ligt in Groningen dus ik zie op termijn ook zo'n mooie zwarte Groningse lap van mijn hand verschijnen. 

Daarna gingen we op zoek naar de familiegeschiedenis van opa van vaderskant. Dat werd een heel ander verhaal. Hij werd geboren in Frankrijk, in de Vogezen/Elzas en woonde eerst in Selestat en daarna lang in Mulhouse. Beide steden ken ik heel goed en we hebben ooit voor zijn woonhuis gestaan in de Rue des Tanneurs in Mulhouse. Onderaan dit blog zal ik er een fotootje van plaatsen. 

Zoeken bleek erg moeilijk in Frankrijk, het wordt per stad of dorp bewaard in archieven en niet centraal zoals vaak in Nederland. We vonden dus maar mondjesmaat en hier en daar iets in de loop der jaren. Ondertussen keek ik ook thuis op internet en terwijl ik de naam van grandpère intikte verscheen daar plots het complete lijnje van zijn vrouw, mijn oma uit den Haag. Zij bleek Zwitserse roots te hebben met een familiewapen, hoe eenvoudig dat er ook uitziet :)

Een beetje handwerkster wil daar dan 'iets' mee. Dat IETS kwam in de vorm van een prachtige stoplap uit  Sankt Gallen waar Berneck deel van uit maakt. 


Ik begon de stoplap in de beginperiode van de Covid uitbraak en kwam een heel eind tot aan het moment dat het met mijn lief niet goed ging. Daarna verdween de lap in de kast voor lange tijd;  geen tijd en geen zin meer in de maanden van mantelzorg en zorgen hebben. 


Deze zomer ging ik er mee verder. Ik maakte eerst de lap af en borduurde het gevonden genealogie lijntje eronder met jaartallen en heel soms met het beroep van de voorouder, daar waar het 'handwerk'gerelateerd was. 

De eerste voorouder was Heinrich en die moet ergens rond 1570 - 1580 geboren zijn in Berneck. Het preciese jaar is niet bekend maar zijn zoon Hans werd geboren in 1603.


Hans kreeg een dochter Barbara ( er waren steeds meer kinderen in het gezin, maar daar stam ik niet rechtstreeks van af). De reden dat Barbara nog steeds in de lijn Indermauer voorkomt is omdat ze binnen de familie trouwde met.....een andere Indermauer....na Conrad volgt dan Johannes en die was de oorzaak dat ik besloot dit lijntje te borduren, Johannes uit 1709 was namelijk Strumpfstricker, kousenbreier, in een Gilde. Ik stel me voor dat hij van die mooie dunne lange fijngebreide herenkousen voor de adel en de geestelijkheid breide. Met een beetje geluk heeft Mozart nog kousen gedragen die door een van mijn voorouders gebreid waren. Alhoewel....ik geloof niet dat Mozart ooit in Zwitserland was....ik moet dat eens opzoeken :) 

 op enig moment in de familiegeschiedenis gaat men naar Schoonhoven om daar als zilversmid of goudsmid te werken. Ook daar wil ik nog eens naar op zoek, of er nog zilver- of goudmerktekens zijn van mijn voorouders. Na schoonhoven en eerst  via Utrecht vestigt de familie zich in Den Haag en werkt mijn opa daar als hoedenmaker en twee van zijn dochters als modiniste, maaksters van dameshoedjes. Veel ambacht dus in deze familie. Daarna kwam mijn vader, met een andere naam, die van grandpère en daarna ik en als hekkesluiter Sophie die deze week veertien wordt....( herinner me aan het feit dat ik een vlaggetje moet maken. ) 

Hoe mijn Franse opa (die op zijn 17e naar China vertrok om daar te werken, daarna naar l' Indochine/Vietnam en zich tenslotte settelde in Indonesië) aan een Haags meisje kwam vermeldt de historie niet. 

Wat wel grappig is, is dat opa's achterkleinzoon, mijn kind,  niet zo lang geleden naar Taiwan ging om daar te werken. Zo opa, zo achterkleinzoon. beiden hadden 'iets met fietsen. Opa liet zich verschillende malen in Peking en Shanghai fotograferen (voor thuis?) op een fiets in fietskleding uit de tijd en zoon maakte fietsen in Taiwan voor een Nederlands fietsenmerk.

Het huis van opa in de Rue des Tanneurs in Muhlouse





vrijdag 31 december 2021

Trousse de mémoires

Zo noemde ik ooit heel chique mijn jaarzakje voor een artikeltje in  Merkwaardig.  Dit jaar moest het er natuurlijk ook van komen en rond de kerst begon ik te broeden op de uitvoering daarvan. Het werd meer een "Trouser", ik gebruikte een deel van het enige kledingstuk dat ik van mijn lief bewaarde na zijn overlijden eind maart, de rode broek die hij zo graag droeg omdat ie zo lekker zat en omdat hij zo lekker zacht was. Natuurlijk kwam ook Marken in beeld en ik besloot een zakje te maken met details uit de rouwdracht van mannen op Marken. 


Ik was eerder op kleine schaal al met de rouwgebruiken van Marken bezig geweest en borduurde op de minder vrolijke dagen één knoopsgat groen op het bloesje wat ik die dag droeg. Gek genoeg - of misschien juist niet- gaf het troost, deze kleine borduurwerkjes. Mettertijd zullen de bloesjes slijten en zal de 'rouw' ook uit mijn kleding verdwijnen. 


Voor dit jaarzakje werd het dus een deel van de broek van Hans. Ik nam gewoon een stuk van de pijp, lekker makkelijk, en voerde hem met een stukje stevige stof voor de mouwen, een kledingstuk uit de dracht met de kleurig getreepte, - of  "streepte" -  mouwen zoals de Markers zeggen. Uit de ruime sortering restjes koos ik wat bijpassende stofjes en ging aan de slag. Lekker met de hand, want de steekjes mogen best gezien worden. Ik werkte de omslag boven af met een stukje van een mannendoekje, een oude, in de typische gedekte kleuren die bij de rouw horen. Natuurlijk mocht zijn letter niet ontbreken en die borduurde ik met felgroen op een toevallig rood vierkantje in de stof. Knoopsgat eronder en om nog iets van sluiting te hebben twee haakjes en oogjes met groen en blauw vastgezet. 


Een stukje antieke mouwenstof op de voorkant, in de wilde kleuren zou dat alleen rood geweest zijn, bij deze stof voor lichte rouw zie je een fijn blauw streepje er tussen. Heel subtiel maar zijn de gradaties in rouw dat ook niet? Ook daar nog twee knoopsgaten ( ik had net de slag weer te pakken) en wat trensjes om het lapje aan de zijkant vast te zetten.  Het Sits lapje kreeg een boezelbreitje ter versiering. en een mooi fragmentje van een vrolijker sits. Een knipoog naar de baaf. 



Ik hoop van harte dat dit zakje mij komend jaar veel troostmomenten zal geven en ook dat ik het  met nieuwe en  mooie herinneringen mag vullen. 


Dág jaarzakje 2021 en WELKOM 2022

 

 In 2022 kun je binnenkort hierover een blogje lezen: 


 mijn St Gallen stoplap is af, nog net op de valreep en heeft een mooi genealogisch lijntje van mijn grootmoeder van vaderskant gekregen. Een mooi werkstuk voor het nageslacht ;) 

Fijne jaarwisseling allemaal en alle goeds voor 2022

 


dinsdag 23 november 2021

gezichtsbedrog

Twee blogjes geleden vertelde ik over het verjaarscadeau wat ik voor mezelf kocht. Het cadeau wat ik andere jaren van mijn lief kreeg zocht ik nu zelf uit. Iets met zelf de slingers ophangen...

Ondertussen had ik wel erg veel plezier met mijn nieuwe boeken. Ik kocht, om de portokosten te omzeilen twee boeken van de zelfde ontwerpster. Boek twee kreeg ik dus min of meer met korting. Als voorpret, voor dat ik mijn cadeau aan mezelf gaf, maakte ik, eveneens met patroonvan Betsy Morgan, een klein doosje met een laatje, ik blogde erover in oktober. Deze week kwam mijn eerste project uit een van de twee nieuwe boeken klaar:

Voor de foto heb ik mijn doosje, een mini casket bovenop de casket op het boek gelegd. Het past zo netjes erop dat het lijkt alsof je gewoon naar een omslag kijkt. 

Toch is het doosje door mij gemaakt, kijk maar: 

Dit doosje was overigens de reden dat ik besloot het boek te kopen. Ik zag het een jaar of twee geleden via een nieuwsbrief en dacht het boek te kunnen kopen op een van de beurzen die ik jaarlijks bezoek. Maar toen kwam Covid en gooide roet in het eten. De gedachte aan dit leuke casket bleef...

Het was zo leuk om er  mee bezig te zijn, zoveel verschillende soorten steekjes,

zoveel verschillende stijlen in de patroontjes....


en vooral de mooie zijden garens en de vele kleuren maakten het borduren tot een feestje.

Natuurlijk had ik bij lange na niet alle 'voorgeschreven' kleuren. Ik ging dus lekker mijn eigen gang en naarmate het borduurwerk vorderde....

begon ik me ook enigszins bezorgd te maken over het werken met karton. Gelukkig kwam er geen lijm aan te pas en eerlijk gezegd, het viel me mee en alles paste wonderwel.

 Het borduren van de 'goodies' voor in het doosje kon beginnen...ook hier hield ik me niet aan de kleurnummers en ging lekker mijn eigen gang.....


Ook wat betreft de inhoud heb ik me niet helemaal aan de 'opdracht' gehouden, met de gegeven patroontjes maakte ik zo hier en daar mijn eigen invulling van wat er aan inhoud gewenst was...

De grote vraag is nu....ga ik door met project twee van de lange lijst 'must haves' uit de boeken....of ben ik 'braaf' en duik ik in de twee manden met niet afgemaakte Dingen. 

Vragen, vragen......




zondag 17 oktober 2021

Niet meer vergeten!

 Om maar gelijk met het begin te beginnen, deze week kwam er een piepklein borduurtje af...

Het zit zo: deze zomer kwam er in het verenigingsblad van Merkwaardig een oproepje om een woord te borduren op een klein afgewerkt lapje en dat in te sturen naar de redaktie. Ik wist direct al welk woord het zou worden, maar moest eerst nog op iets anders wachten. 

Mijn lief had heel veel uiteenlopende hobbies en Dingen waar hij oog voor had. Zo ook onze Nederlandse taal en een van zijn favoriete programma's was de Taalstaat op radio 1 op zaterdagochtend. Jarenlang was hij een trouwe en vaste luisteraar op de zaterdagochtend en natuurlijk wilde ook hij  een woord adopteren voor de rubriek 'vergeetwoorden'.  Vergeetwoorden zijn woorden die niet vaak meer gebruikt worden maar waarvan het toch leuk zou zijn om ze weer meer in de taal te horen of te lezen.  Zijn (zelfgekozen) werd 'snedig' en dat woord paste wonderwel bij hem. Nu wij, de kinderen en ik aan het uitzoeken zijn wat behouden blijft en wat we loslaten kwam een paar maanden geleden ook zijn adoptiebewijs ter sprake. 

 

Zelfs dat papiertje werd door hem gekoesterd en wordt uiteraard nu ook bewaard. Het leek mij wel prettig om zijn streven naar gebruik van het woord snedig te blijven voortzetten en aan tafel bij dochter en gezin opperde ik de mogelijkheid om het woord op mijn naam te laten zetten. Aan diezelfde tafel vroeg een zacht stemmetje: " kan ik dat niet doen?"  en omdat ze het echt heel, heel graag wilde heb ik de KRO vriendelijk verzocht of het mogelijk was dat mijn 13 jarige kleindochter het woord snedig van haar opa mocht overnemen. Het duurde vrij lang voor er bericht kwam; het programma is zo populair dat de hoeveelheid e-mails niet is door te komen. Uiteindelijk was er dan wel bericht, maar nog geen adoptiebewijs. Dat laatste kwam vrijdag over de post. Dochter zag dat er post zou komen uit "Huvvesum" die dag en appte mij. Ik op mijn beurt ging snel aan de slag, want zaterdag zou mijn verjaardag gevierd worden....Ik borduurde mijn inzending voor Merkwaardig en benutte de overgebleven tijd voor een extra vlaggetje mét borduurwerk voor Sophie, het eerste vlaggetje buiten haar verjaardag om.Voor haar leuker dan een 'label' met het woord snedig er op.

Tijdgebrek liet mij snel handelen. De verjaarsvlaggetjes hebben normaal gesproken altijd een lange tijd van inspiratie in mijn hoofd voor ik aan de uitvoering begin, maar die tijd was er nu even niet.  Het werden geborduurde bandjes in dezelfde kleur(en) als het Merkwaardige borduursel.

 ..... onder het borduren maar zien hoe het uitkomt en hopen dat alles er netjes op past. 

Sophie zelf kan zo nu en dan ook best snedig uit de hoek komen, ze lijkt soms wel op haar opa ;) 

...... het woord snedig gebruiken wij sinds de adoptie, jaren geleden, vrij regelmatig. Ik vond ook nog een klein mesje wat natuurlijk ook past bij 'op het scherpst van de snede' en met een snel biaisbandje, ooit gekocht in Parijs,  was het vlaggetje klaar. Gisteren kwam Sophie en bracht haar adoptiebewijs mee, ze is er zo blij mee. Ik heb zijn en haar bewijs even bij elkaar op de foto gezet. 


 Ik weet zeker dat Sophie heel goed voor het woord gaat zorgen zodat het niet vergeten zal worden.