Op pad

Gisteren kwam mijn borduurgroep bijeen dus ik stapte tegen tienen de deur uit op weg naar mijn fiets. Op het straatje naast mijn huis kwam ik deze dikkerd tegen:

Ik weet niet wie harder van de ander schrok, de pad of ik ;) Terwijl ik mijn fiets pakte zag ik hem langzaam en voorzichtig richting het fietspad bewegen. Ik denk dat hij wel zin had in een vrouwtje uit de sloot aan de overkant van de weg. Ik hoop dat hij veilig is gearriveerd.
Mooie werkstukjes zag ik langskomen. Basje maakte een mooie top van Den Haan en Wagemaker-stoffen met een oude randstof, ook van den H & W en volgens mij al lang niet meer te koop.

Mooi hè? De foto is in zijn geheel nog leuker maar de 'hoofdjes' heb ik er voor hier even afgeknipt, die bewaar ik voor de dames zelf :)
Ondertussen kwamen er nog twee quilt vriendinnen toevallig langs dus het was zeer gezellig allemaal.

er was gehaakt en nog meer gehaakt:

er werd overlegd:

en gewerkt en bijgepraat en met een heerlijk zonnetje in de rug fietste ik aan het eind van de middag heel tevreden naar huis.
Daar lag de nieuwe HZG op de mat, maar ik was eigenlijk nog lang niet uitgeborduurd.
Ik pakte mijn lap met vernaaide linten en borduurde nog een uurtje of wat met nog steeds dat heerlijke zonnetje in mijn rug.

Geen schoonheden

geen schoonheden
Ik beloofde Annelies om twee lapjes te laten zien. Ik moet eerlijk bekennen dat het geen schoonheden zijn.
Het eerste lapje is een merklapje uit Frankrijk. Ik wilde het niet kopen, laat dat duidelijk zijn ;)
Op een van de vele brocantes afgelopen september in de Elzas was een verkoopster die naar verhouding redelijk wat 'handwerk' had. Als eerste zag ik het lapje maar legde het snel weer weg. Mijn oog viel op oude klosjes, kaartjes met garens, een enkel handwerkgereedschapje...ik keek mijn ogen uit.
"Six euro" zei de vrouw en ze duwde het lapje weer in mijn handen. Ik legde het lapje weer neer en bekeek de klosjes en strengetjes en begon te sorteren wat ik eventueel - als de prijs me beviel- zou willen kopen.
"cinq euro" zei de vrouw en weer stond ik met het lapje in mijn handen.
Uiteindelijk heb ik het maar meegenomen voor een euro of vier en dankbaar gaf de mevrouw op mijn gehele aankoop ook nog een flinke korting.

Het lapje is geborduurd op dun grofmazige borduurstof met perlé nr 5 in groen en paars. Het is gedateerd 1924 en gemaakt door M.L.K.
Opmerkelijk is de geborduurde Maria die het lapje in o.a. bruine wol "siert". Ik heb dat eerder gezien bij een naailap in Delft waar onderaan een kleine afbeelding van een machinaal geborduurde zeer fijne Maria was vastgezet. Die verkoper vertelde mij dat hij dacht dat - als het naaiwerk de goedkeuring van de juffrouw had, een geborduurde Maria aan het werk toegevoegd mocht worden.

Niet mooi, maar wel bijzonder!

Een deel van de overige buit vond ik nog op deze 'oude' foto.
Evenmin een toonbeeld van grote schoonheid is onderstaande lap: een voorbedrukt patroon om letters en monogrammen op te leren borduren in platsteek en andere versierende steken. Een aantal exemplaren die mooi geborduurd zijn en wel àf liet ik eerder al eens zien. Dit exemplaar is nog in de maak en daarna jarenlang ergens niet zo heel goed opgeborgen geweest.

Het borduurwerk is niet mooi. Verder is de lap ernstig vervuild ( ik heb de foto wat opgebleekt zodat het minder erg lijkt, maar in het echt is de lap hier en daar bruin) en ik durf hem niet te wassen want dan gaat de tekening er mogelijk ook uit. Ik heb ook voor deze niet heel veel voor betaald. Wat mij toch in de lap aantrekt is het patroon. Dat is gelukkig nog in zeer goede staat en kan opnieuw gebruikt worden.
Door mij :)
Ik ga de lap (ooit) opnieuw optekenen op een mooie lap linnen of katoen en daarna ga ik zelf aan de slag, een mooie oefening in geduld :)
Vanmorgen bracht de post een pakje: mijn bestelde garens die door Nelly's Hardanger atelier met enige spoed waren opgestuurd.

Mooie kleuren! Morgen heb ik een workshop met mijn souvenirgroep. Ik vertel later wel eens wat we daar gaan maken.

Gereedschapjes

Ik had beloofd nog wat van de meest recente aankoopjes te laten zien.

Een paar weken geleden kocht ik drie voorwerpjes van been. Ze waren niet zo groot en toch was ik er heel blij mee.
Soms is het handig om wat spanning op je handwerk te zetten. Dat kan bijvoorbeeld in een borduurring om mooie borduursteekjes je krijgen. Voor het zomen is zo'n ring niet erg geschikt. Om toch spanning op je werk te houden zijn daarvoor allerlei hulpmiddeltjes bedacht zoals de naaisteen of plombe waar ik eerder over schreef. Ook kun je een tafelklem gebruiken waar je je werk aan vast maakt waardoor je met de hand waarmee je het handwerk vasthoudt voorzichtig wat aan het werk kunt trekken. De rechter tafelklem had ik al eerder gekocht. Linksonder zie je een staafje wat je in kunt drukken. Het bolletje linksboven gaat dan open en daar kun je dan je werk aan vastklemmen. Het hele gereedschapje is niet zo groot, een centimeter of veertien ( schat ik ).
Het benen tafelklemmetje kocht ik pas. Ik was verrast hoe klein en sierlijk deze is. Hij klemt erg stevig om de tafelrand en lijkt erg stabiel. Hij is helemaal gaaf en in prachtige staat. Het kleine 'vaasje' linksboven is niet groter dan een halve centimeter en daar kun je de draad die je aan je werk hebt vastgemaakt tussen klemmen.

geweldig hè, zo'n prachtig en gaaf bewaard gereedschapje uit ongeveer 1840.

Verder schafte ik ook twee draadwindertjes van been aan. De een met in het midden een bloem gegraveerd, de ander en die zie je hierboven, met een monogram. Hij is niet zo fotogeniek want het kostte aardig wat moeite om er nog iets van in beeld te krijgen.
Nu heb je je vast afgevraagd wat het attribuutje met de twee ringen is wat onderaan op de bovenste foto prijkt.
Je kunt hem een beetje langer maken en dan ziet het er zo uit:

Als je er vervolgens een beetje aan draait floept er een schaartje uit. Deze is goed scherp en heel bruikbaar. Een mooi design ontwerpje van weleer.

In het volgende log laat ik twee lapjes zien. Een daarvan heb ik Annelies beloofd te showen, de andere vindt ze vast ook wel mooi. Voor het zover is ga ik eerst lekker lang genieten van mijn borduurwerk:

tot dan!

Over de Lakenhal en oude handwerkjes

Vandaag was ik in Leiden en opeens bleek er nog even tijd om naar de tentoonstelling Lucas van Leyden in museum De Lakenhal te gaan. Alhoewel de tentoostelling over de middeleeuwse schilder Lucas van Leyden gaat zagen wij steeds meer textiel in het getoonde werk. We fantaseerden wat wij zouden kunnen maken als inspiratie op bepaalde fragmenten, welke technieken er mogelijk waren en in welke vorm we het zouden kunnen gieten. Een inspirerende en onverwachte wandeling die voorlopig in onze hoofden blijft en die misschien op een later moment leidt tot transpiratie in plaats van inspiratie.

Ook te zien in de lakenhal: prachtige kragen, wij dachten met naaldkant, op een schilderij van Carel de Moor.
De oude handwerkjes had ik jullie nog beloofd:
Een paar weken geleden werd ik benaderd door een onbekende die mij via een gemeenschappelijke kennis had benaderd; ze had twintig oude bladen van haar moeder met op elk van die bladen een stukje schoolhandwerk.

het schoolwerk bevat o.a. een aantal gebreide lapjes met diverse stoppen. Sommige in breisteken gestopt, andere als weefwerk. Deze is ook nog gemerkt en heeft de letters T V, T Verhoeven. De voornaam van de maakster is mij ook bekend en de werkstukken dateren van omstreeks 1911.
Verder zijn er bladen met een kledingstukje

ook het geschulpte randje van het broekje is met de hand geborduurd!

en ander naaiwerk zoals dit

en dit

Verder nog een merklapje

en een aantal stoplapjes in verschillende moeilijkheidsgraad:

en

Erg leuk om van een maakster zoveel stukjes bij elkaar te zien.
Ik hoop dat ook jullie je laten inspireren door de Lakenhal (er staat op de website nog een mooi filmpje) of door de oude nuttige handwerkjes.

Een nieuwe lente

Het blijft maar door mijn hoofd spoken, die nieuwe lente...
Al had ik de afgelopen tijd weinig tijd en energie om te bloggen, er gebeurde hier wel van alles. Om te beginnen komt er een nieuwe tentoonstelling waar ik aan mee werk. Deze keer is mijn aandeel een stuk kleiner dan ten tijde van Aan de Rol. Zo'n grote tentoonstelling 'doe' je niet ieder jaar. Ik heb mijn aandeel dus flink beperkt door voor te stellen om het werk van onze vier-koppige souvenirgroep, De Pronkvrouwen ten toon te stellen. De plaats van handeling is deze keer Muzee Scheveningen en de handwerktentoonstelling is van 17 september tot en met 13 november 2011.
Deze tentoonstelling heet... Uit de school geklapt.

en wat er zoal te zien en te beleven is zie je (net niet ;) op bijgaande flyer die sinds kort af is:

Van de geschiedenis van de Scheveningse naaischolen en het handwerkonderwijs daar gaan we langzaam richting het 'moderne' werk waaronder mijn souvenir de ma jeunesse ( ik hoop nog een stukje meer af te hebben) en verder recent gemaakt fijn handwerk uit onze groep.
Verder past in mijn nieuwe lente natuurlijk ook een nieuw handwerk. Ik wilde er niet aan beginnen maar ik kon het op enig moment ook niet meer tegenhouden. Het patroon is in 2007 door Margreet Beemsterboer gemaakt en onze borduurgroep kocht het patroon meteen. Het is ook zo mooi!
Basje, ons oudste en meest ijverige lid van het clubje heeft hem al tijden af en telkens als ik hem zag kreeg ik zin om ook te beginnen. Toen zij hem, nota bene op Valentijnsdag in alle pracht en ook nog ingelijst liet zien op haar weblog was ik verkocht. Nog diezelfde avond zat ik met lap en garen op de bank te borduren.

Verslavend en zó leuk. Wat geniet ik iedere avond - al is het soms maar voor een paar steekjes, van het borduren aan de vernaaide linten. Ik geniet van het prachtige garen, een blauw/zwart in kleur verlopend garen op mooi roomwit 16 draads linnen en ik geniet van het prachtige patroon.

Het gaat vrij snel, ik ben al bijna op de helft van het patroon en ik ben er nog steeds heel gelukkig mee. Het garen kocht ik afgelopen september in Frankrijk bij Liezbeth, daar had ik dus niet zo ver voor hoeven rijden :) en ik vind het schitterend voor dit doel!
Kijk eens hoe mooi 'oud' en vergrijsd het is op sommige plekjes

Ook het goudgele garen heeft hier en daar wat donkerder of juist heel lichte stukken.
Heb ik nog meer nieuws? Tsja, wat nieuwe aankoopjes van ebay voor de verzameling handwerkgereedschapjes en een serie oude schoolhandwerkjes die ik kocht van een mevrouw die me hier op 't weblog vond en die afgelopen week met de handwerkjes van haar moeder bij mij op bezoek was. Ik laat de gereedschapjes en de handwerkjes binnenkort hier zien. Komende tijd heb ik weer wat meer tijd en gelegenheid om te bloggen. Natuurlijk moet ik ook nog met het oud goed aan de slag en verder kan ik jullie een bijna affe Rosina Luger laten zien want ook daaraan is hard gewerkt.
Maar eerst vanavond nog wat steekjes aan de "vernaaide linten van Marken".
Basje stuurde me een foto van haar vernaaide linten:

Basje gebruikte alle linten voor haar lap en ze koos haar eigen kleuren: donkerblauw en een prachtig Chinees rood. De lap is ook prachtig ingelijst, een prachtig werkstuk! Dank voor de foto-bijdrage, Basje

Een Sp(r)ookje

Een paar weken geleden zaten we aan de lunch bij de plaatselijke horeca. Sophietje mocht kiezen of met mama naar huis ging of bij mij thuis in haar eigen bedje een middagslaapje zou doen. Ze koos het laatste maar zei met grote stelligheid: "ik wil niet onder het spookje slapen"
Na enig nadenken en wat vraagwerk kwamen haar mama en ik erachter dat het spookje het fleece dekentje is waar ze sinds haar geboorte bij ons onder slaapt. Ik kocht het ooit bij Ikea en het zou een zeehondje moeten voorstellen. De fantasie van een driejarige beslist daar anders over, het is en blijft een spook en daar wil je niet onder liggen.

Omdat weggooien van een mooi lapje niet in oma's woordenboek voorkomt beloofde ik ter plekke aan sophie om het dekentje te veranderen in een Roodkapje deken. Het voorstel werd met gejuich ontvangen ;)
Eenmaal door mama naar bed gebracht hoorde ik Sophie bij het weggaan van mama zeggen: Ik kan nog niet slapen, ik heb mijn roodkapje-deken nog niet. Ik ben nog even teruggegaan om haar uit te leggen dat oma's wel wonderen kunnen verrichten maar dat dat dus wel even tijd kost. Ze deed tevreden haar oogjes dicht.
Vandaag komt ze logeren en dus heb ik gisteren hard gewerkt om het dekentje op tijd klaar te hebben.
Ik heb eerst een heel eenvoudig tekeningetje gemaakt (met hulp van meneer Bruna) en heb met eenvoudige middelen een nieuw gezichtje op de deken gemaakt. Omdat de prik-ogen van Het Spook nogal door het nieuwe lapje heen kwamen heb ik zowel aan de voorkant als aan de achterkant het hoofdje van dubbele stof gemaakt.

Mevrouw kapje kijkt een beetje verbaasd maar dat komt omdat ze niet snapt wat dat spookje achter haar rug om uitspookt.
Omdat het dekentje ook een soort staartvinnetje had besloot ik ook daar wat mee te doen. Tenslotte moet er niets maar dan ook niets meer aan het spook van weleer herinneren.
Ik maakte een tas/mandje want die zijn nog altijd zeer geliefd bij Sophie:

Het tasje is ook van dubbele stof en daarna vrijwel rondom op het fleece gestikt, alleen de bovenkant liet ik open, ik ben benieuwd welke schatten sophie daarin gaat verstoppen :)

Het dekentje ziet er nu zo uit:

Ik zie ineens dat een van de hondjes van mevrouw Rafel verstoppertje speelt achter het tasje. Zou mevrouw Rafel dat wel weten?

Het enge dierenbos en de wolf liet ik achterwege, daar komen vast weer nieuwe problemen van, of wacht:

Van kastdeuren en waslijntjes

Het is al weer even geleden dat ik mijn laatste logje hier schreef; Handwerken zonder Grenzen riep om aandacht en hard ook. De afgelopen twee weken heb ik heel hard gewerkt aan nr 164 die rond eind van de maand op vele deurmatten zal ploffen. Het is ook alweer even geleden dat ik een erg leuk, nuttig en fraai uitstapje had waar ik graag wat over wil vertellen.
Als Merkwaardig lid mag ik me opgeven voor de open dagen. Leden van Merkwaardig die hun mooie collectie willen laten zien aan andere leden stellen een of meerdere dagen hun huis open. Op 17 februari was ik te gast bij Trijnie die maar liefst twee open dagen voor de merkwaardig-leden organiseerde.
Vroeg in de morgen meldde ik me bij Trijnie en bleek me al spoedig in een select gezelschap te bevinden; veel bekenden en ook een aantal bekenden van naam die ik graag eens wilde ontmoeten. Aan prachtig handwerk ontbrak het die dag niet en evenmin aan onderwerpen ter conversatie.
Trijnie was al weken tevoren bezig geweest met een aantal 'voorzieningen' ( ik weet niet hoe ik het anders moet noemen) om haar huis in museum-sferen om te toveren.
Zo kregen alle kast- en gewone deuren een hoesje waaraan ze allerlei moois moeiteloos kon ophangen zonder schade aan deur of handwerk:

Een prachtig systeem waar Trijnie vast nog wel een en ander over zal vertellen bij Merkwaardig.
Ook spande de handige vriend van de familie mooie en stevige 'waslijntjes' waaraan ook de nodige merklappen een plekje vonden:

Met zo'n rijk gevuld waslijntje boven je bed moet het heerlijk slapen zijn.
De uitgebreide souvenir-verzameling van Trijnie kwam ook ruimschoots aan bod. Overal waar maar plaats was hingen de prachtige lange rollen te pronk, zoals dit viertal hier:

Heel bijzonder vind ik de grote pronklap die ingelijst aan de muur hangt:

Iedere keer als ik bij Trijnie ben, bekijk ik deze en geniet van het fijne werk.
Na een heerlijk kopje soep en een meegebracht boterhammetje volgde nog een zeer uitgebreide Show and tell. Wat heb ik daar van genoten! Er kwam zulk mooi werk uit de tassen, maar er waren dan ook Grote Namen op de gastenlijst ;)
Een dag met een gouden randje waar ik jullie natuurlijk heel even van mee wil laten genieten!
Trijnie, nogmaals bedankt voor de heerlijke dag!
en dan nu op naar jullie, om even heerlijk bij te lezen en te genieten van jullie verhalen van de afgelopen twee weken.