Late Valentijn

Rond 14 februari kwam onze quiltgroep bijeen. Degenen die het "programma" voor de avond hadden bedacht hadden wel heel erg hun best gedaan; zij hadden van fluweel een drietal totaal verschillende harten gemaakt en de opdracht aan ons was om met het bijgeleverd lapje fluweel een eigen hart te maken.In april, als we weer bij elkaar kwamen zouden we dan uit de gemaakte harten de mooiste kiezen.
Onderstaande foto's laten zien hoe verschillend iedereen te werk is gegaan.



unaniem werd het hart in de paarse lijst als mooiste hart bestempeld, de winnares kreeg een mooi pakketje stofjes.
Mijn hart is het allerkleinste hartje. In de traditie van de kraamspeldenkussentjes heb ik mijn mijn hartje volgeprikt met kleine speldjes. Ik heb daarvoor kleine applicatiespeldjes gebruikt.
de patroontjes kwamen uit kruissteekboekjes (een hart met pijl, een vogel, een hart met konijn en een bloemenslinger)

Bij Teun

Vorige week kort na het weblogje over "Mijn pakkie an" van Berthi  kondigde mijn echtvriend aan dat het mooi weer was en of ik zin had in een ritje..."Je wilt naar Asten" probeerde ik,  maar dat was zo laat op de middag natuurlijk geen optie. Toch had hij onthouden waarom ik graag naar Asten wilde want dinsdagavond laat kondigde hij aan dat we woensdag naar Asten zouden gaan...als ik zin had tenminste. Woensdagochtend na een Frans ontbijtje weg richting het verre zuiden...."Mijn pakkie an"  bleek een erg leuk winkeltje te zijn met een erg aardige collectie  oud naaigerei.  In de winkel troffen we bovendien Teun aan, het dochtertje van de eigenaresse die vanwege een waterpokje zo hier en daar deze dag winkeldochter was...Na enige tijd viel ook het kwartje waarom de collectie kinderkleertjes "en teun" heet. Terwijl manlief met Teun converseerde kon ik op mijn gemak alle scharen, speldenkussentjes,  -doosjes en andere zaken bekijken. Met lege handen ga je natuurlijk niet weg getuige onderstaande foto. Op de foto o.a. een koperen inschuifbaar haaknaaldje, Ik dacht eerst dat het een priempje was, maar nadere bestudering leerde dat er een klein haakpuntje aan zit...ik vermoed nu dat het zo'n nylonkousenophaaknaaldje is. Het is prachtig uitgevoerd, verder een schattig benen - of ivoren speldenkussentje, ook dit is een een mooi met de liefde gemaakt dingetje...en verder een knoopsgaten schaartje in een model dat ik nog niet had.Bij het afscheid kregen we beiden een tekening van Teun mee..we gaan ongetwijfeld nog eens terug.  http://www.mijnpakkiean.nl Verder vertier vonden we in Asten in het nationaal beiaard museum  http://www.carillon-museum.nl   

Mechanisch papier

Voortbordurend op mijn vorige logje kwam ik door Yvonnep (met gevoelens van dank voor het meedenken) op de automata in York. Een jaar of tien geleden kwamen wij daar een paar keer in de buurt en hadden al snel het museum of automata ontdekt. Er was een gevarieerde hoeveelheid automatisch bewegende mensjes en diertjes te zien. Er zat bovendien heel veel humor in de onderwerpen die geanimeerd werden. Wat ik vooral ook heel leuk vond was de eenvoudige wijze waarop alles functioneerde, het gaf inzicht in technische zaken die ik tot dan toe niet echt tot mijn favoriete kennisgebieden beschouwde...
Er was ook een museum winkeltje waar wij allemaal iets uitzochten. Mijn mechanical dog heb ik nooit gemaakt...zonde om in het bouwplaatje te knippen. Mijn dochter, indertijd weg van varkens koos voor "If pigs could fly" ook die is nooit gemaakt om dezelfde reden.
Manlief kocht "tapping hands" een hand waarvan de vingers ongeduldig op de tafel trommelden....hij heeft hem in hout uitgevoerd en op zijn werk neergezet voor ongeduldige cliënten. Jongste kind koos "surfing dog" Hij heeft ook zijn bouwplaatje heel gelaten en het mechaniekje in hout uitgevoerd.
Voor een toen dertien- veertienjarige geen geringe prestatie.
Het resultaat staat hieronder.





Voor wie meer wil zien en lezen over deze automata: klik op onderstaande url en geniet, er zijn erg veel voorbeelden te zien en veel in bewegende toestand
http://www.cabaret.co.uk/start.htm

Mechanische pluis

in de race om het fraaiste paaskonijn of nuttigste ei kan ik natuurlijk niet achterblijven.
Ik heb persoonlijk wel wat met deze konijntjes.
Mechanisch in beweging gebrachte taferelen, mens- of dierfiguren heten automaten. De meeste automaten die ook muziek voortbrachten dateren uit het einde van de 19e eeuw; het ging dan veelal om mens- of dierfiguren met een klein cilinderspeelwerk met speelkam. Belangrijk centrum van deze grote automatenproductie was Parijs.. Hier waren de bekende automatenbouwers zoals Vichy, Roullet & Decamps, Bontems en Lambert gevestigd.
Virtuoos speelgoed, gemaakt om zoveel mogelijk van te verkopen. Dat laatste gebeurde dan ook op grote schaal. Tot de publiekslievelingen van het Nationaal museum van Speelklok tot Pierement in Utrecht behoren de konijnen in een kool, gemaakt door o.a. Roullet & Decamps
Technisch gezien behoren ze tot de eenvoudigste automaten maar met name kinderen zijn er dol op. Bij het aanzetten van het mechaniekje komt het konijn langzaam uit de kool omhoog, knabbelt op een stukje sla, beweegt zijn oortjes, draait zijn kopje en is dan plotseling weer snel verdwenen. Ondertussen klinkt er een klein speeldoosje. het museum heeft er meerdere in de collectie want het konijntje doet ieder uur dienst in de rondleiding...en is om die reden nogal aan slijtage onderhevig
Deze week was het programma "tussen kunst en kitsch" op bezoek in het museum. via onderstaande link kun je het programma beluisteren en bekijken. De konijntjes zijn daar spelend te zien.
http://cgi.omroep.nl/cgi-bin/streams?/tv/avro/tussenkunstenkitsch/bb.20060413.asf

Op onderstaande website zijn andere automaten te zien en te horen. http://www.automates-anciens.com/english_version/english_index.htm

Sjaan-mania twee

Eenmaal gegrepen door het  Jane Stickle ontwerp viel ik na afronding van mijn quilt  Natuurlijk in een creatief gat. Gelukkig was er uitkomst in de borduurpatronen van http://www.lindamyers.com/LMDProd6.htm Linda Myers heeft een aanzienlijk aantal quiltpatronen in kruissteek waaronder een kleine versie van de Jane Stickle quilt. Hieronder zie je mijn ingelijste exemplaar. Het is geborduurd op 16 draads  SRS linnen en de maat van het borduurwerk is plm 23 x 23 cmBorduurwerk van geheel andere aard is het ei hieronder. Dit merkwaardige maaksel is van een Fransman die op leeggeblazen eierschalen zeer prachtig borduurwerk maakte. Onderstaande foto toont een herinnering aan een abt op de schaal van een struisvogelei.  Een opmerkelijke hobby

Met passie de laatste blaadjes gemaakt

Vandaag goede vrijdag dus traditiegetrouw tijd voor de Mattheus, dit jaar onder directie van Ton koopman. Tussen de bedrijven door heb ik de laatste hand gelegd aan mijn vaas met stelen. Zo gaan mijn muziekpassie en mijn lapjespassie wel heel goed samen.   Naar het zich laat aanzien loopt het in de Mattheus ook dit jaar weer niet goed af, heel wat beter gaat het met mijn lapje. De vaas is best opgeknapt van "een paar" blaadjes hier en daar. Sommige blaadjes zitten los, de bloemen zijn ook uit meerdere lagen opgebouwd. Een hele klus...

dinsdag ver(s)teldag

Gisteren was het wasdag dus vandaag is het verstelwerk aan de beurt. Omdat er een gat in mijn zelfgebreide sokken zit ga ik een draad spinnen waarmee ik het gat straks vakkundig dicht maas.
Ik raak de kluts kwijt..ik hebb helemaal geen zelfgebreide sokken en mazen wil ook nog niet lukken...
ik bombardeer vandaag tot verteldag, dat ligt me beter


De ene rokkent wat de ander spint

Het primitieve handspinnen gebeurt met twee gereedschappen: het spinrokken en de konkel.
Het spinrokken is eenvoudig een stok van ongeveer 1,25 m lang, bovenaan voorzien van een natuurlijke gaffel of van een aangebrachte verdikking, om de zwachtel spingoed, hetzij wol of vlas te behouden. De wrong spingoed heet klots of kluts. (Vandaar: de kluts kwijtraken.) Het rokken werd onder de arm of de gordel geklemd.



Het tweede tuig voor het handspinnen is de konkel, ook spil en spindel geheten.
Waaruit bestaat nu de konkel? Uit twee delen: de eigenlijke spil en het spinschijfje. De spil is gewoon een puntig stokje van een 20 cm lang. Zijn ondereind steekt door een schijfje van hard gebakken aarde, ongeveer 3 cm van diameter en 1,5 cm dik. Dit is het spinschijfje. Het dient als vliegwieltje, als de spinster met haar rechterhand de konkel doet draaien. Spinschijfjes komen voor in zowat alle culturen die textielbewerking kennen. Vaak zijn ze fraai versierd en werden ze samen met de naaikorf aan overleden vrouwen meegegeven voor het hiernamaals, zoals vondsten in graven bewijzen.
Maar hoe verloopt het handspinnen nu eigenlijk? In onze streken is het al bijna vijfhonderd jaar verdwenen, maar in de landen van het vroegere Inca rijk spinnen vrouwen hun wol of katoen nog steeds met spinrokken en konkel. Ze gaan al spinnend naar de markt, ze zitten al spinnend bij hun koopwaar. Hier kunnen wij het proces "in levenden lijve" observeren.illustratie: Incavrouw bij het spinnen (16de eeuw) uit de kroniek van Guamén Poma de Ayala. De spinster trekt met de linkerhand vezels uit de kluts of zwachtel spingoed van het rokken en rolt een eindje draad ineen. Dit stukje draad wordt boven aan de spil bevestigd. De rechterhand brengt nu de loodrecht gehouden konkel in beweging. Daardoor wordt de door de linkerhand voortgerolde draad getwijnd, vastgedraaid. Is de draad zo lang dat hij moet worden opgewonden, dan wordt het ene eind met de linkerhand vastgehouden en met de rechterhand bij gestrekte arm in zo goed mogelijk gespannen toestand op de spil gewonden. Handige spinsters kunnen ook dit al lopend doen, door de konkel draaiend te houden.Als slot van het opwinden wordt de draad met een handig knoopje aan het boveneind van de spil bevestigd. Een geoefende spinster kan op een avond tot twaalf spillen vullen.