woensdag 31 januari 2007

Harten

Zaterdag liet Bertie het al op haar logje zien: er is een nieuw boek uit van uitgeverij Waanders i.s.m. het N.O.M. . Bertie was er zelf nogal enthousiast over en met de mooie foto's op  haar logje in gedachten besloot ik het boek te bestellen. Vandaag kon ik het ophalen bij de plaatselijke boekhandel.
Het is een klein formaat boekje met ruim 400 pagina's over de Nederlandse streekdracht. Overzichtelijk ingedeeld in zeven hoofdstukken komen aan de hand van bijna 400 afbeeldingen  historische foto's, tekeningen, schilderijen, kledingstukken en sieraden uit de collectie van het openluchtmuseum aan bod. Iedere bladzijde heeft zijn eigen verhaal met afbeelding. Het gaat over zondagse kleding maar ook over versleten werkkleding en zo'n beetje alles wat daar tussen zit.
Bij het onderwerp: "altijd bezig met kleding" komen niet alleen de voorraad en stoffen aan bod, de nuttige en fraaie handwerken, het wassen en luchten,  maar ook het opbergen en opvouwen, het verstellen en vermaken en zelfs  de mutsenmaakster en mutsen-wasster. En dat is dan nog maar een van de zeven hoofdstukken.
Het boek eindigt met een index op plaatsnaam, een uitgebreide verklarende woordenlijst ( erg handig ) en tot slot een lijst met de geraadpleegde bronnen.
Niet een boek om in een stuk uit te lezen, wel een handzaam naslagwerkje waar je vaak en met plezier in zult kijken.

Nu het thema van 2007 Harten is valt het op hoeveel dit symbool gebruikt werd en wordt. Op de bladzijde links een afbeelding van een gehaakte muts uit Bunschoten-Spakenburg.

dinsdag 30 januari 2007

Hoge kunst of Haagsche bluf?

Vannacht las ik op de valreep het laatste logje bij Berthi. Eerlijk gezegd begon mijn haar spontaan te krullen! In een ietwat saai filmpje laat pas afgestudeerd ontwerpster Carline Vrielink zien hoe het haar niet gelukt is om een merklap machinaal te laten borduren in het textielmuseum in Tilburg.
Het filmpje vervolgt met een praatje met galeriehoudster Jolanda Branderhorst, waar de merklap uiteindelijk gepresenteerd is. Een van Jolanda's  opmerkingen was: "het andere doel van de galerie is te laten zien dat handwerken heel erg leuk is, dat het van deze tijd is en dat kun je alleen maar laten zien door jonge vormgevers die van deze tijd zijn".
alleen maar?
Ook Carline Vrielink laat zich in dergelijke bewoordingen op haar website uit: "en wie kunnen nu een beter voorbeeld geven dan designers ?"
een beter voorbeeld?

Ik  vraag me af van welke planeet deze koninginnen der vernieuwing komen.
Sinds er merklappen bestaan passen de "gewone" handwerksters thuis hun merklappen aan, aan  de moderner wordende wereld om hen heen.  Toen de eerste stoomlocomotieven verschenen begon je ze ook op merklappen te zien. Toen in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw het borduren van merklappen in "de mode" was speelde het tijdschrift Ariadne daar op in en kwam met moderne borduurpatroontjes. Ik heb zelf nog een merklap uit die tijd waarop ik een 2CV, mijn auto in die tijd,  heb geborduurd
behalve de lapjes van ons "thuisprutsers" en daar schaar ik het (afstudeer-)werkje van Vrielink ook onder zijn er ook diverse echte vernieuwers onder de borduursters.
wat te denken bijvoorbeeld van Marie-Thérèse Saint-Aubin van wie onderstaand werkstuk is

Een gewone collectie postzegels, perfect en tot in detail in kruissteek uitgevoerd. Behalve postzegels vertaalde deze borduurster ook oude prenten bijvoorbeeld met insecten naar borduurwerk en zelfs een aantal pagina's tekst uit een dagboek vatte zij samen in textiel.
Arlette Renollet, woonachtig in Parijs vatte de Parijse Métro samen in een prachtig borduurwerk. Eigentijds en eigenwijs. Ze laat daarbij werkelijk alles zien: van de architectuur van de metrobuis, de Jugendstil hekjes en lantaarns, de treinstellen en de lijnenkaartjes tot aan de vignetten: de bordjes verboden te roken, de aanduiding van de roltrappen, alles komt op de lap voor. Ook vonden op de lap 44 verschillende soorten tickets een plek  - zelfs haar eigen abonnement, compleet met pasfoto is op haar lap te vinden.
kijk dat noem ik nou vernieuwend!

Arlette voor haar borduurwerk, in september 2004, Val d'Argent

zondag 28 januari 2007

Abc tot E

Vandaag mijn 200ste logje. Ik ben de afgelopen week bezig geweest met het kopieëren van al mijn logjes in een Word bestand. Straks ga ik daar een cd-tje van branden en dan heb ik een back-up van mijn weblog vanaf  het begin: 25 oktober 2005. Voor mij is dit meer dan gewoon een verzameling logjes, het is voor mij een soort dagboek, mijn geschiedenis op handwerkgebied van de afgelopen zestien maanden en als zodanig een aardig tijdsdocument voor later. Ik had al een tijdje het idee om dit wat beter vast te leggen en toen kort geleden eenn van de Friese meisjes al haar logs kwijtraakte in cyberspace was dat net het laatste zetje wat ik nodig had.
Mijn 200ste logje zal ik vullen met de letter E van mijn handwerkerig ABCédaire.
E kan zijn Echoquilting, een manier van quilten waarbij de contouren van het patchwork- of applicatiepatroon gevolgd wordt. Op regelmatige afstand van elkaar worden lijnen rondom het patroon gequilt die uiteindelijk het vlak daar omheen opvullen. Bij deze manier van quilten is het niet nodig om het quiltpatroon op de stof over te brengen.

E kan ook Engels borduurwerk zijn. Deze techniek valt onder het wit-borduurwerk en wordt uitgevoerd met witte zijde of ander garen op witte stof. Het is een kantachtige borduurtechniek waarbij fijne reliëfsteken worden gecombineerd met oogjes in allerlei soorten en maten. De gaatjes worden in de stof geprikt  of geknipt met behulp van een priem en dan overhands genaaid. Eind 18e eeuw was de techniek erg populair toen kapjes, kleding en fijn huishoudlinnen werden verfraaid met gedetailleerde patronen. Broderie Anglaise, zoals het ook wordt genoemd wordt traditioneel afgewerkt met een schulprandje (in knoopsgaten- of festonsteken). De patronen bestaan meestal uit bloemmotieven. Het wordt genaaid op fijn linnen of  batist.

Nog meer Engels bij de E: de Engelse naad. een bijzonder mooie naadafwerking. Deze naad wordt gebruikt in fijne,  doorschijnende stoffen  en geeft een mooie rechte afwerking. Hij wordt gebruikt in doopkleding, lingerie of zijden blouses. Bij deze naad worden de verkeerde kanten van de  stof gestikt. Hierna wordt de naadtoeslag getrimd tot op  vier milimeter, na het open persen van de naad wordt de stof gekeerd en nogmaals gestikt nu op zes milimeter waarbij de rafels van de naad worden ingesloten.
Je komt de Engelse naad vaak tegen op naailappen die vroeger op school werden gemaakt om het naaien te oefenen.


Ik besluit log 200 met E-Knitting, ben ik even blij dat dit nog niet is uitgevonden ;)

donderdag 25 januari 2007

Ein-D-elijk

Na een uitgebreide lijst ABC met aanvullingen van mij en daarna nog meer aanvullingen van Marianne  die ik nog moet uitwerken komt er vandaag dan eindelijk de letter D aan bod.
D is natuurlijk van Doorpitten, de Nederlandse benaming van quilten. Voor wie niet quilt even een kleine uitleg. Na het naaien van de top -de bovenlaag van je quilt,  maak je er een drie-laags geheel van door er een batting (een tussenlaag)  en een onderkant aan toe te voegen. Deze drie lagen rijg je op elkaar en daarna pit (rijg)  je het door. Hierbij is het belangrijk dat de steekjes even groot worden. De bedoeling van dit alles is dat de drie lagen aan elkaar vast gaan zitten, doe je dat niet dan zou de vulling gaan schuiven. Dit cursuswerkje is niet afgemaakt maar het heeft wel een zeer actueel hartjespatroon.

Een bijzondere manier om door te pitten is duimquilten.  Als je in een ring quilt  kun je door de ring wat te draaien alle richtingen uit quilten, werk je in een frame dan is dat niet mogelijk. Het is handig als je dan je duim kunt gebruiken om de naald te leiden.
Ik heb het geleerd bij Esther Miller , twee dagen van 8 uur per dag aan een stuk quilten;  terwijl wij de steekjes maakten vertelde zij over haar jeugd als Amish meisje, een heel bijzondere belevenis.

D is ook van Doorstoppen. Vroeger werd aan de meisjes op school geleerd hoe je sleets of kapot linnengoed kon herstellen. Was de stof nog aanwezig dan kon men de stof verstevigen door middel van doorstoppen. Zat er een scheur of een gat in de stof dan werd de stof gestopt. Het doorstoppen werd het eerst geleerd, daarna werd er een snee in de stof geknipt en werd ook  stoppen geleerd.
Het doorstoppen werd ook gebruikt als versieringstechniek, een bijzondere vorm van stoppen is
Damaststoppen, onderstaand stoplapje met sierstopjes  maakte ik een aantal jaren  geleden. Het ligt nu bij de lijstenmaker om ingelijst te worden.

De D is ook van Double Weddingring, een prachtig patchworkpatroon wat traditioneel ter ere van  huwelijken wordt gemaakt. Als beginnend quiltster heb ik een klein stukje van een groepsquilt mogen maken voor een quiltvriendin die haar 25-jarig huwelijksfeest vierde... Hier zie je op foto hoe de quilt geworden is en wat mijn aandeeltje erin was. ( het zesde blokje van de bovenste rij)

Door goed gebruik van  lichte en donkere stoffen  zijn er  (lichte) diagonalen in de quilt ontstaan, Prachtig!

Andere klassieke patchworkpatronen zijn:
Diamond square en Drunkards path
De D is ook de eerste letter van Dillmont, Thérèse de Dillmont, de schrijfster van  Ouvrages de Dames, een van de meest verkochte en meest uitgebreide handwerk-encyclopedieën. Het boek is uitgebracht door DMC, bekend van oonder andere de bekende strengetjes splijtgaren.
Een stukje uit de rijke geschiedenis van DMC ( Dollfus, Mieg &Co) vind je hier
Wat hebben we verder nog? Doorstikken, draad opnaaien, heel veel 'dubbele' borduursteken, van dubbele flanelsteek tot dubbele knoopsteek, veel steken die diagonaal gewerkt worden, drukknopen, draadspanning en Deruta. Wat dat laatste is, daar ben ik nog niet achter
Toch nog gevonden: Deruta workErg mooie website is dit, wat een leuke boekjes zijn daar te koop!


 

maandag 22 januari 2007

En daarna DEFetcetera

Berthi  memoreerde zaterdag nog even hoe het allemaal zo gekomen was met ons ABC-werk. Het begon allemaal met yvonnep die haar boeken volgens alfabet las. Hierdoor geïnspireerd begon ik aan een handwerk-abc en ik noemde het een AbCé-daire des Dames. 
Op 26 april van het vorige jaar schreef ik een logje met allerlei handwerktechnieken beginnend met de letter A, van Ajour via Ayrshire en Ackworth naar de Amish. Inmiddels kan ik aan deze lijst natuurlijk  ook Akertjes toevoegen.

de A van





Enige tijd later, op 13 mei begon ik aan de B en ik nam jullie o.a. mee naar Baltimore en Baby Jane en toonde mijn Boutis. Nu ben ik bezig met een Breirol.

de B van

mijn Abcé-daire eindigde op 2 juni waarin ik onder meer iets vertelde over Candlewicking, Crazy patchwork en Chintz. Inmiddels weet ik dat er prachtige shawls gebreid worden met de mysterieuze naam Clapotis. Op 19 januari liet zij de hare zien, ga maar eens kijken, hij is prachtig!

Het wordt tijd dat ik me ga beraden op de letter D

zondag 21 januari 2007

Hartverwarmend dagje

Het zal niemand ontgaan zijn dat er gisteren een Abc-meeting was in Utrecht, georganiseerd door Berthi en bezocht door een flink aantal web-loggers en -lezers.
Het was geweldig: ontzettend leuk om "de gezichten"  te zien,  gezellig om samen te lunchen en na afloop aan de inmiddels afgedekte tafel onze creaties van hand tot hand door te geven. Zouden ze daar ooit eerder zoiets hebben meegemaakt? Ik had dit spektakel wel door de ogen van die o zo geduldige jonge ober  willen zien ;)
De middag vloog om en duurde eigenlijk veel  te kort.

Het  onderwerp voor het project  voor het komende jaar is harten.
Ik had onbewust al wat "voorwerk" gedaan want toen ik even in wat doosjes en laatjes zocht vond ik al snel dit:

we hebben een jaar de tijd, daar moeten we samen toch veel moois in kunnen maken, lijkt mij.
oh ja, voor ik het vergeet: rechtsboven op de foto liggen twee stokjes. Daar zaten mijn boterhammetjes mee vastgeprikt. Ik heb ze mee genomen naar huis want het zijn prima stokjes voor applicatiewerk. Je kunt er heerlijk de rafeltjes mee onder het naadje frummelen. Ook zijn ze ideaal om te gebruiken bij het opvullen van Boutis. Ik vind vast nog wel meer dingen waarvoor ik deze uiterst handige stokjes kan gebruiken. (geeft niks hoor tafeldames, dat jullie zaten te lachen om mijn stokjes)

vrijdag 19 januari 2007

Vergeet je niet te schrijven hoe leuk het hier was

Vorig najaar heb ik me opgegeven voor een workshop.  Het was iets wat ik al heel lang wilde leren en de workshop werd gegeven door iemand die ik al  heel lang graag wilde ontmoeten.
Toen de curus ook nog eens redelijk dichtbij huis bleek te zijn  heb ik me natuurlijk direct ingeschreven. Gisteren was het zo ver en storm of niet, ik was er.

de gezellige lesruimte van de Karperhoeve. Aan de muren hangt  prachtig handwerk en er staan  kasten met oud naaigerei en oud textiel. 


Wat ik zo graag wilde leren was het maken van een knottendoek  met akertjes natuurlijk en de workshop werd gegeven door Margreet Beemsterboer. Met vijftien cursisten  in een oude boerderij en een  heerlijk soepje tussen de middag: het was in een woord geweldig!

We leerden een aantal randafwerkingen, daar zit ik nu thuis flink  op te oefenen en terwijl wij werkten vertelde Margreet ondertussen een heleboel over de geschiedenis van de knottedoek. Een mooi verhaal. De middag gebruikten we voor het knopen van de akertjes, de kwastjes op de hoeken. Aan het eind van de middag kreeg ik ook nog een mooi steekje extra om thuis te proberen.
Met een mooi geïllustreerd stapeltje A4-tjes en een uitgebreid materiaalpakket gingen we tevreden  weer naar huis.
Ik vond het een zeer verzorgd dagje uit waarvan ik veel geleerd heb: een dag met een gouden randje, waarvan ik nog heel lang zal  nagenieten. Voorlopig ben ik druk bezig om mijn nieuwe steekjes te oefenen.

Toen ik iets vertelde over mijn weblog zei Margreet: "vergeet je niet te schrijven hoe leuk het hier was ?"
Bij deze dus: Margreet, het was een onvergetelijke dag!

meer info over knottedoeken vind je hier:
Berthi
Berthi
stal de Karperhoeve
cultuurwijs
meer info over mij vind je  hier